തീവണ്ടിക്കഥകൾ (ഒന്നാം ഭാഗം) ഇവിടെ
വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള മനോഹരമായൊരു കോളേജ് വെക്കേഷൻ കാലം.കാളകളിച്ച് അർമ്മാദിച്ചുല്ലസിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് ബോധോദയമുണ്ടായത്.
റെക്കോർഡ് വെയ്ക്കാൻ കോളേജിൽ പോണം......പണ്ടാരം...
യാത്രക്കായുള്ള സ്ഥാവരജംഗമ വസ്തുക്കൾ തപ്പിയെടുത്തു തുടങ്ങി. ഐഡി കിട്ടി, റെക്കോഡ് കിട്ടി, അസൈൻമെന്റ് ലിസ്റ്റ് കിട്ടി.
സീസൺ ടിക്കറ്റ്...അതെവിടെ ?
ഒരാഴ്ച മുൻപ് കോളേജിൽ പോയിവന്ന രാം എന്റെ സീസൺ വാങ്ങിക്കോണ്ടു പോയതോർമ്മവന്നു. നേരെ അങ്ങോട്ടോടി...
“എന്റെ ടിക്കറ്റെവിടെ ?”
“ടിക്കറ്റ്.. ?”
രാം ഓർമ്മകളിൽ ഊളിയിട്ടു.
“സീസൺ ടിക്കറ്റിന്റെ മരണം ഒരു ഫ്ലാഷ്ബാക്ക്” ആയി അവന്റെ മനസ്സിലേക്കോടിവന്നു. ക്ലോക്കുകൾ ആന്റിക്ലോൿവൈസിൽ കറങ്ങി, കലണ്ടർത്താളുകൾ പിന്നോട്ട് മറിഞ്ഞു.ചിറയൻകീഴിനും കഴക്കൂട്ടത്തിനുമിടയിലുള്ള വിജനമായ ഒരു പ്രദേശം. പുഷ്പുൾ പോലെ പുറകോട്ടോടുന്ന പരശുറാം എക്സ്പ്രെസ്സ്. എക്സ്പ്രെസ്സിന്റെ ഒരു ബോഗിയിൽ ഗാഢാലിംഗനത്തിൽ നിന്നും ചിതറിത്തെറിക്കുന്ന (ഓർക്കുക, റീവൈൻഡിലാണ് കഥ) രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ, ഒന്നു രാം..മറ്റവൻ...എനിക്കറിയില്ല തല്ക്കാലം നമുക്കവനെ മുത്തുപ്പട്ടർ എന്നു വിളിക്കാം..പരസ്പരം പങ്കുവയ്ക്കുന്ന പഴയ കഥകൾ..കുട്ടിക്കാലം..മണ്ണപ്പം .. സ്ലേറ്റ്പെൻസിൽ..മഷിത്തണ്ട്.... സെന്റി...നൊസ്റ്റാൾജിയ..ദേജാ വു......കോപ്പ്.
ദീർഘനേരത്തെ മെലോഡ്രാമക്കോടുവിൽ മുത്തുപ്പട്ടർ ഒരു പേപ്പറിൽ ഫോൺ നമ്പർ കുറിച്ച് രാമിനു കൊടുക്കുന്നു.
രാമും കയ്യിലിരുന്ന ഒരു പേപ്പർ കീറി ഫോൺ നമ്പർ കുറിച്ച്..
അവിടെ ഒരു pause... zoom in..
കയ്യിലിരുന്ന പേപ്പർ കീറി....എന്റെ സീസൺ ടിക്കറ്റ് കീറി...236 രൂപ വിലയുള്ള എന്റെ സീസൺ റ്റിക്കറ്റ് കീറി...ഇനിയും 2 മാസം കൂടി കാലാവധിയുള്ള എന്റെ സീസൺ ടിക്കറ്റ് കീറി ഒരു പകുതിയിൽ നമ്പർ കുറിച്ച് അവനു കൊടുക്കുന്നു..
രാം ഫ്ലാഷ് ബാക്കിൽ നിന്നുണർന്നു.അവന്റെ മുഖത്തു പൊട്ടിവിടർന്ന ഭാവവേഷപ്പകർച്ചകൾക്കിടയിലൂടെ എന്റെ സീസൺ ടിക്കറ്റിന്റെ മരണവിധി ഞാൻ വായിച്ചെടുത്തു.
കീറിയ ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റും വിറ്റുപോയ 2G സ്പെക്ട്രവും ഒരു പോലെയാണ്. പോയതു പോയി. ഇനി കുറ്റം ചെയ്തവനെ ക്രൂശിക്കാം എന്നു മാത്രം..
ദുഃഖം തളം കെട്ടിനിന്ന നിമിഷങ്ങൾക്കൊടുവിൽ പേഴ്സിന്റെ അന്തരാളങ്ങളിൽ മുങ്ങിത്തപ്പി ,രാം എന്റെ സീസണിന്റെ പോസ്റ്റ്മോർട്ടം കഴിഞ്ഞ അസ്ഥികൂടം വെളിയിലെടുത്തു.
അല്പം കഴിഞ്ഞ് വേറെ ഒരു പേപ്പർ കൂടി...കാഴ്ചയിൽ (മാത്രം) ഒരു പോലിരിക്കുന്ന, മുത്തുപ്പട്ടർ നമ്പർ കുറിച്ചുതന്ന ഏതോ ഒരു ലോക്കൽടിക്കറ്റിന്റെ വാമഭാഗം.
ഞാൻ ചേരുമ്പടി ചേർത്തു നോക്കി,...എവിടെ ?
ഒസാമയുടെ തല ഒബാമക്കു വച്ച പോലെ !
അവസാന പ്രതീക്ഷയായി ആ പേപ്പറിലെ നമ്പർ നോക്കി മുത്തുപ്പട്ടരെ വിളിക്കുന്നു.
“ഹലോ..മുത്തുപ്പട്ടരല്ലേ..”
“അതേ ആരാണ്...”
“ഇതു ഞാൻ രാം...”
“ഹാര് ?”
“രാം...ഒന്നാം ക്ലാസ്സിൽ കൂടെപ്പഠിച്ച, സ്ലേറ്റ് തുടക്കാൻ മഷിത്തണ്ട് കൊണ്ടു വന്നിരുന്ന പഴയ ..”
“ജബ ജബ ?”
“നമ്മൾ അന്നു പരശുറാം എക്സ്പ്രെസ്സിൽ വച്ചു കണ്ടില്ലാരുന്നൊ ?”
“ആ..എതാണ്ട് തെളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ട്”
“അന്നു ഞാൻ നമ്പർ എഴുതിത്തന്ന പേപ്പറില്ലേ ?
”അതെന്റെ സീസൺ ടിക്കറ്റാരുന്നു. നമ്പർ കുറിച്ചെടുത്ത് ആ പേപ്പർ തിരികെത്തരാമോ ?“
”സോറി അളിയാ..സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നിറങ്ങിയപ്പോഴേ ഞാനതു കീറി വേസ്റ്റിലിട്ടു.നമ്പറുകളൊക്കെ ഫാസ്റ്റ് ഫാസ്റ്റ് ആയിട്ടല്യോ മാറുന്നേ. വിളിക്കാൻ നോക്കുമ്പോ ആ നമ്പർ മാറിയിട്ടുണ്ടോ എന്നാർക്കറിയാം ?“
ഞാൻ രാമിനെ നോക്കി..
കാലമാടാ..പരമനാറീ.....
രാം കൈമലർത്തി...”സോറി ഇറ്റ് ഹാപ്പെൻസ്..സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മർദ്ദങ്ങൾ.. പരിതസ്ഥിതിയുടെ പരുപരുപ്പുകൾ“
ആ ചെറിയ കാലയളവിൽ ഈ വലിയ തുക പൂൾ ചെയ്യാൻ സാധ്യമല്ലാത്തതിനാലും സാമ്പത്തികപരാധീനത അനുഭവിക്കുന്ന യുവപ്രതിഭകളെ സ്പോൺസർ ചെയ്യാൻ ഇന്നത്തെപ്പോലെ വെഞ്ച്വർ ക്യാപിറ്റലിസ്റ്റുകൾ ഒന്നും അന്നില്ലാതിരുന്നതിനാലും ഞാനാ അസ്ഥികൂടവും പേറി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് യാത്രയായി.
വിധിയെത്തടുക്കാൻ വില്ലേജ് ഓഫീസർക്കും കഴിയില്ലല്ലോ. അന്നും പഴയ ടിടി എന്നെ പൊക്കി.
ഉരുണ്ടു വന്ന ഉൾഭയം ഊതിത്തണുപ്പിച്ച്, കഴിയുന്നത്ര വിനയവും ആത്മവിശ്വാസവും മുഖത്തു വാരിത്തേച്ച്, ആ അസ്ഥികൂടം പൊക്കിപ്പിടിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
”ഇതാ സർ ടിക്കറ്റ് ..പക്ഷേ ‘ഒരൽപം’ കീറിപ്പോയിട്ടുണ്ട്.“
കീറിപ്പോയ ‘അൽപ’ഭാഗത്തേക്കും പിന്നെ എന്റെ മുഖത്തേക്കും മാറിമാറി നോക്കിയിട്ട് ടിടി.
”നീ ജന്മനാ ഫ്രാഡാണോ അതോ ഫ്രാഡായി അഭിനയിക്കുന്നെന്നേ ഉള്ളോ ? “
എന്തു പറയാൻ..സീസൺ ടിക്കറ്റ് കീറി നമ്പർ എഴുതിക്കൊടുത്തെന്ന് പറഞ്ഞാൽ പെറ്റമ്മ പോലും വിശ്വസിക്കില്ല.
പിന്നവിടെയൊരു കീചകവധം അരങ്ങേറുകയായിരുന്നു.. കുട്ടിക്കീചകനെ ഭീമൻ ‘വധിക്കുന്നത്’ കാണാൻ ഒരു ബോഗി നിറയെ കശ്മലന്മാരായ കാഴ്ചക്കാരും !
”ഒരു സീസൺ കീറി രണ്ടു പേർ ട്രെയിനിൽ കേറിയാൽ ആരും പിടിക്കില്ലെന്ന് വിചാരിച്ചോ ? ഇതൊക്കെ പഴയ നമ്പർ അല്ലേ മോനേ, കേക്കാത്ത വല്ല നമ്പരുമുണ്ടെങ്കിൽ എറക്ക്“
47,512..ഈ നമ്പർ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ ...പുതിയതാ..ഇപ്പൊ എറക്കിയത്... (obviously,ആത്മഗതം)
”ഇതിന്റെ മറ്റേ പകുതിയും കൊണ്ട് നിന്റെ ഫ്രണ്ട് ഈ ട്രെയിനിൽ തന്നെ കാണുമെന്നെനിക്കറിയാം...അവനേം ഞാൻ പൊക്കും...അല്ല നമ്മളോടാ കളി...ഇതു പോലെ വേല എത്ര കാണിച്ചിട്ടാ ഞാനിവിടെ കേറിപ്പറ്റിയതെന്നറിയാമോ ? “
ഇതാണെനിക്കു മനസ്സിലാകാത്തത്. പണ്ടു ടിക്കടെറ്റുക്കാതെ യാത്ര ചെയ്തിരുന്നവരെ മാത്രമേ ടിടി ആയി ജോലിക്കെടുക്കാറുള്ളോ ?. അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ ഇത്രയും കാലത്തെ ‘പ്രവർത്തിപരിചയം’ വച്ച് റെയിൽവേസിൽ എനിക്കൊരു ജോലി ഉറപ്പാ....പിന്നെന്തിനാ ഈ പഠിച്ച് കഷ്ടപ്പെടുന്നത്.
പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല. ഭാവിസഹപ്രവർത്തകൻ എന്ന പരിഗണന കാണിക്കാതെ ടിടി വീണ്ടും എന്റെ പോക്കറ്റ് ജെസിബിക്കിട്ടു തോണ്ടിയിട്ട് സ്ഥലം വിട്ടു.
കാശു പോയെങ്കിലും ആ സംഭവം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മാനിഫെസ്റ്റോയുടെയും ദാസ് ക്യാപിറ്റലിന്റെയും അടിസ്ഥാനതത്ത്വങ്ങൾ ഉദാഹരണസഹിതം എനിക്കു മനസ്സിലാക്കിത്തന്നു. ടിക്കറ്റെടുക്കാനുള്ള മൂലധനം..അതാണെല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും കാരണം..മൂലധനമില്ലാതാകുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ മാത്രമേ യഥാർത്ഥ സോഷ്യലിസം നടപ്പാവുകയുള്ളൂ.ടിടി എന്ന ബ്യൂറോക്രാറ്റ്, ബൂർഷ്വാസിയുടെ കയ്യിലെ ചട്ടുകം മാത്രം.ഇത്തരം പ്രതീകങ്ങൾ തച്ചുടക്കുകയാണ് വിദ്യാർത്ഥികളടക്കമുള്ള അടിസ്ഥാനവർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രാഥമികലക്ഷ്യം.
ഞാൻ നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ചു. മനസ്സിൽ വിപ്ലവാശയങ്ങളുടെ തീജ്വാല മുളപൊട്ടി.
അത് അനുദിനം ആളിക്കത്തിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.
ടിടി അടുത്തതവണ എന്നെ പൊക്കുന്നതു വരെ !!!!
(തുടരും ..)
വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള മനോഹരമായൊരു കോളേജ് വെക്കേഷൻ കാലം.കാളകളിച്ച് അർമ്മാദിച്ചുല്ലസിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് ബോധോദയമുണ്ടായത്.
റെക്കോർഡ് വെയ്ക്കാൻ കോളേജിൽ പോണം......പണ്ടാരം...
യാത്രക്കായുള്ള സ്ഥാവരജംഗമ വസ്തുക്കൾ തപ്പിയെടുത്തു തുടങ്ങി. ഐഡി കിട്ടി, റെക്കോഡ് കിട്ടി, അസൈൻമെന്റ് ലിസ്റ്റ് കിട്ടി.
സീസൺ ടിക്കറ്റ്...അതെവിടെ ?
ഒരാഴ്ച മുൻപ് കോളേജിൽ പോയിവന്ന രാം എന്റെ സീസൺ വാങ്ങിക്കോണ്ടു പോയതോർമ്മവന്നു. നേരെ അങ്ങോട്ടോടി...
“എന്റെ ടിക്കറ്റെവിടെ ?”
“ടിക്കറ്റ്.. ?”
രാം ഓർമ്മകളിൽ ഊളിയിട്ടു.
“സീസൺ ടിക്കറ്റിന്റെ മരണം ഒരു ഫ്ലാഷ്ബാക്ക്” ആയി അവന്റെ മനസ്സിലേക്കോടിവന്നു. ക്ലോക്കുകൾ ആന്റിക്ലോൿവൈസിൽ കറങ്ങി, കലണ്ടർത്താളുകൾ പിന്നോട്ട് മറിഞ്ഞു.ചിറയൻകീഴിനും കഴക്കൂട്ടത്തിനുമിടയിലുള്ള വിജനമായ ഒരു പ്രദേശം. പുഷ്പുൾ പോലെ പുറകോട്ടോടുന്ന പരശുറാം എക്സ്പ്രെസ്സ്. എക്സ്പ്രെസ്സിന്റെ ഒരു ബോഗിയിൽ ഗാഢാലിംഗനത്തിൽ നിന്നും ചിതറിത്തെറിക്കുന്ന (ഓർക്കുക, റീവൈൻഡിലാണ് കഥ) രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ, ഒന്നു രാം..മറ്റവൻ...എനിക്കറിയില്ല തല്ക്കാലം നമുക്കവനെ മുത്തുപ്പട്ടർ എന്നു വിളിക്കാം..പരസ്പരം പങ്കുവയ്ക്കുന്ന പഴയ കഥകൾ..കുട്ടിക്കാലം..മണ്ണപ്പം .. സ്ലേറ്റ്പെൻസിൽ..മഷിത്തണ്ട്.... സെന്റി...നൊസ്റ്റാൾജിയ..ദേജാ വു......കോപ്പ്.
ദീർഘനേരത്തെ മെലോഡ്രാമക്കോടുവിൽ മുത്തുപ്പട്ടർ ഒരു പേപ്പറിൽ ഫോൺ നമ്പർ കുറിച്ച് രാമിനു കൊടുക്കുന്നു.
രാമും കയ്യിലിരുന്ന ഒരു പേപ്പർ കീറി ഫോൺ നമ്പർ കുറിച്ച്..
അവിടെ ഒരു pause... zoom in..
കയ്യിലിരുന്ന പേപ്പർ കീറി....എന്റെ സീസൺ ടിക്കറ്റ് കീറി...236 രൂപ വിലയുള്ള എന്റെ സീസൺ റ്റിക്കറ്റ് കീറി...ഇനിയും 2 മാസം കൂടി കാലാവധിയുള്ള എന്റെ സീസൺ ടിക്കറ്റ് കീറി ഒരു പകുതിയിൽ നമ്പർ കുറിച്ച് അവനു കൊടുക്കുന്നു..
രാം ഫ്ലാഷ് ബാക്കിൽ നിന്നുണർന്നു.അവന്റെ മുഖത്തു പൊട്ടിവിടർന്ന ഭാവവേഷപ്പകർച്ചകൾക്കിടയിലൂടെ എന്റെ സീസൺ ടിക്കറ്റിന്റെ മരണവിധി ഞാൻ വായിച്ചെടുത്തു.
കീറിയ ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റും വിറ്റുപോയ 2G സ്പെക്ട്രവും ഒരു പോലെയാണ്. പോയതു പോയി. ഇനി കുറ്റം ചെയ്തവനെ ക്രൂശിക്കാം എന്നു മാത്രം..
ദുഃഖം തളം കെട്ടിനിന്ന നിമിഷങ്ങൾക്കൊടുവിൽ പേഴ്സിന്റെ അന്തരാളങ്ങളിൽ മുങ്ങിത്തപ്പി ,രാം എന്റെ സീസണിന്റെ പോസ്റ്റ്മോർട്ടം കഴിഞ്ഞ അസ്ഥികൂടം വെളിയിലെടുത്തു.
അല്പം കഴിഞ്ഞ് വേറെ ഒരു പേപ്പർ കൂടി...കാഴ്ചയിൽ (മാത്രം) ഒരു പോലിരിക്കുന്ന, മുത്തുപ്പട്ടർ നമ്പർ കുറിച്ചുതന്ന ഏതോ ഒരു ലോക്കൽടിക്കറ്റിന്റെ വാമഭാഗം.
ഞാൻ ചേരുമ്പടി ചേർത്തു നോക്കി,...എവിടെ ?
ഒസാമയുടെ തല ഒബാമക്കു വച്ച പോലെ !
അവസാന പ്രതീക്ഷയായി ആ പേപ്പറിലെ നമ്പർ നോക്കി മുത്തുപ്പട്ടരെ വിളിക്കുന്നു.
“ഹലോ..മുത്തുപ്പട്ടരല്ലേ..”
“അതേ ആരാണ്...”
“ഇതു ഞാൻ രാം...”
“ഹാര് ?”
“രാം...ഒന്നാം ക്ലാസ്സിൽ കൂടെപ്പഠിച്ച, സ്ലേറ്റ് തുടക്കാൻ മഷിത്തണ്ട് കൊണ്ടു വന്നിരുന്ന പഴയ ..”
“ജബ ജബ ?”
“നമ്മൾ അന്നു പരശുറാം എക്സ്പ്രെസ്സിൽ വച്ചു കണ്ടില്ലാരുന്നൊ ?”
“ആ..എതാണ്ട് തെളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ട്”
“അന്നു ഞാൻ നമ്പർ എഴുതിത്തന്ന പേപ്പറില്ലേ ?
”അതെന്റെ സീസൺ ടിക്കറ്റാരുന്നു. നമ്പർ കുറിച്ചെടുത്ത് ആ പേപ്പർ തിരികെത്തരാമോ ?“
”സോറി അളിയാ..സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നിറങ്ങിയപ്പോഴേ ഞാനതു കീറി വേസ്റ്റിലിട്ടു.നമ്പറുകളൊക്കെ ഫാസ്റ്റ് ഫാസ്റ്റ് ആയിട്ടല്യോ മാറുന്നേ. വിളിക്കാൻ നോക്കുമ്പോ ആ നമ്പർ മാറിയിട്ടുണ്ടോ എന്നാർക്കറിയാം ?“
ഞാൻ രാമിനെ നോക്കി..
കാലമാടാ..പരമനാറീ.....
രാം കൈമലർത്തി...”സോറി ഇറ്റ് ഹാപ്പെൻസ്..സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മർദ്ദങ്ങൾ.. പരിതസ്ഥിതിയുടെ പരുപരുപ്പുകൾ“
ആ ചെറിയ കാലയളവിൽ ഈ വലിയ തുക പൂൾ ചെയ്യാൻ സാധ്യമല്ലാത്തതിനാലും സാമ്പത്തികപരാധീനത അനുഭവിക്കുന്ന യുവപ്രതിഭകളെ സ്പോൺസർ ചെയ്യാൻ ഇന്നത്തെപ്പോലെ വെഞ്ച്വർ ക്യാപിറ്റലിസ്റ്റുകൾ ഒന്നും അന്നില്ലാതിരുന്നതിനാലും ഞാനാ അസ്ഥികൂടവും പേറി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് യാത്രയായി.
വിധിയെത്തടുക്കാൻ വില്ലേജ് ഓഫീസർക്കും കഴിയില്ലല്ലോ. അന്നും പഴയ ടിടി എന്നെ പൊക്കി.
ഉരുണ്ടു വന്ന ഉൾഭയം ഊതിത്തണുപ്പിച്ച്, കഴിയുന്നത്ര വിനയവും ആത്മവിശ്വാസവും മുഖത്തു വാരിത്തേച്ച്, ആ അസ്ഥികൂടം പൊക്കിപ്പിടിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
”ഇതാ സർ ടിക്കറ്റ് ..പക്ഷേ ‘ഒരൽപം’ കീറിപ്പോയിട്ടുണ്ട്.“
കീറിപ്പോയ ‘അൽപ’ഭാഗത്തേക്കും പിന്നെ എന്റെ മുഖത്തേക്കും മാറിമാറി നോക്കിയിട്ട് ടിടി.
”നീ ജന്മനാ ഫ്രാഡാണോ അതോ ഫ്രാഡായി അഭിനയിക്കുന്നെന്നേ ഉള്ളോ ? “
എന്തു പറയാൻ..സീസൺ ടിക്കറ്റ് കീറി നമ്പർ എഴുതിക്കൊടുത്തെന്ന് പറഞ്ഞാൽ പെറ്റമ്മ പോലും വിശ്വസിക്കില്ല.
പിന്നവിടെയൊരു കീചകവധം അരങ്ങേറുകയായിരുന്നു.. കുട്ടിക്കീചകനെ ഭീമൻ ‘വധിക്കുന്നത്’ കാണാൻ ഒരു ബോഗി നിറയെ കശ്മലന്മാരായ കാഴ്ചക്കാരും !
”ഒരു സീസൺ കീറി രണ്ടു പേർ ട്രെയിനിൽ കേറിയാൽ ആരും പിടിക്കില്ലെന്ന് വിചാരിച്ചോ ? ഇതൊക്കെ പഴയ നമ്പർ അല്ലേ മോനേ, കേക്കാത്ത വല്ല നമ്പരുമുണ്ടെങ്കിൽ എറക്ക്“
47,512..ഈ നമ്പർ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ ...പുതിയതാ..ഇപ്പൊ എറക്കിയത്... (obviously,ആത്മഗതം)
”ഇതിന്റെ മറ്റേ പകുതിയും കൊണ്ട് നിന്റെ ഫ്രണ്ട് ഈ ട്രെയിനിൽ തന്നെ കാണുമെന്നെനിക്കറിയാം...അവനേം ഞാൻ പൊക്കും...അല്ല നമ്മളോടാ കളി...ഇതു പോലെ വേല എത്ര കാണിച്ചിട്ടാ ഞാനിവിടെ കേറിപ്പറ്റിയതെന്നറിയാമോ ? “
ഇതാണെനിക്കു മനസ്സിലാകാത്തത്. പണ്ടു ടിക്കടെറ്റുക്കാതെ യാത്ര ചെയ്തിരുന്നവരെ മാത്രമേ ടിടി ആയി ജോലിക്കെടുക്കാറുള്ളോ ?. അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ ഇത്രയും കാലത്തെ ‘പ്രവർത്തിപരിചയം’ വച്ച് റെയിൽവേസിൽ എനിക്കൊരു ജോലി ഉറപ്പാ....പിന്നെന്തിനാ ഈ പഠിച്ച് കഷ്ടപ്പെടുന്നത്.
പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല. ഭാവിസഹപ്രവർത്തകൻ എന്ന പരിഗണന കാണിക്കാതെ ടിടി വീണ്ടും എന്റെ പോക്കറ്റ് ജെസിബിക്കിട്ടു തോണ്ടിയിട്ട് സ്ഥലം വിട്ടു.
കാശു പോയെങ്കിലും ആ സംഭവം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മാനിഫെസ്റ്റോയുടെയും ദാസ് ക്യാപിറ്റലിന്റെയും അടിസ്ഥാനതത്ത്വങ്ങൾ ഉദാഹരണസഹിതം എനിക്കു മനസ്സിലാക്കിത്തന്നു. ടിക്കറ്റെടുക്കാനുള്ള മൂലധനം..അതാണെല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും കാരണം..മൂലധനമില്ലാതാകുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ മാത്രമേ യഥാർത്ഥ സോഷ്യലിസം നടപ്പാവുകയുള്ളൂ.ടിടി എന്ന ബ്യൂറോക്രാറ്റ്, ബൂർഷ്വാസിയുടെ കയ്യിലെ ചട്ടുകം മാത്രം.ഇത്തരം പ്രതീകങ്ങൾ തച്ചുടക്കുകയാണ് വിദ്യാർത്ഥികളടക്കമുള്ള അടിസ്ഥാനവർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രാഥമികലക്ഷ്യം.
ഞാൻ നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ചു. മനസ്സിൽ വിപ്ലവാശയങ്ങളുടെ തീജ്വാല മുളപൊട്ടി.
അത് അനുദിനം ആളിക്കത്തിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.
ടിടി അടുത്തതവണ എന്നെ പൊക്കുന്നതു വരെ !!!!
(തുടരും ..)
