പഥികന്റെ കാൽപാട്



Showing posts with label ഓർമ്മക്കുറിപ്പ്. Show all posts
Showing posts with label ഓർമ്മക്കുറിപ്പ്. Show all posts

Tuesday, January 17, 2012

ഒരു ശിലായുഗകവിയുടെ ഡയറിയിൽ നിന്ന്...





നാട്ടിലെത്തി പഴയ ഡയറിത്താളുകളിൽ നിന്നും തപ്പിയെടുത്ത ചില അതിപുരാതന നുറുങ്ങു കവിതകൾ ഇവിടെച്ചേർക്കുന്നു. ഇതു കാണിച്ച് ഈ ബ്ലോഗിന്‌ ഒരു ക്ലാസ്സിക്കൽ പദവി നേടിയെടുക്കുകയാണ്‌ ഇപ്പോഴത്തെ ലക്ഷ്യം.


ജീവിതം യൗവ്വനയുക്തവും ഹൃദയം പ്രണയാർദ്രവുമായിരുന്ന കാലത്തു കുറിച്ചിട്ട ഒരു ഗാനശകലമിതാ..






നിലാവിനെ സ്നേഹിച്ച പെൺകൊടി നീ
നിശയുടെ മാറിലെ ശാരിക നീ
ജീവന്റെജീവനിലൂട്ടി വളർത്തിയൊ-
രോമൽക്കിനാവിലെ നായിക നീ
എന്റെ ഓമൽകിനാവിലെ നായിക നീ
(നിലാവിനെ സ്നേഹിച്ച ...) - 1




എന്റെ പാഴ്ജീവനിൽ തേനും വയമ്പുമായ്
നിന്റെയീ സ്നേഹം വിതുമ്പെ ,
വിണ്ണിലെ ഗന്ധർവ്വകിന്നരർ കൺചിമ്മി
എന്നിലസൂയാർത്തരാകെ ,
ഒരു മാത്ര കൂടിയാ മധുരമാം നൊമ്പര
മോർത്തു ഞൻ ധന്യനാകട്ടെ ..
എന്റെ കിനാക്കളിൽ ഞാനലിയട്ടെ
(നിലാവിനെ സ്നേഹിച്ച ...) - 1




ഒരു കുഞ്ഞു കാറ്റിന്റെ ഈണത്തിൽ ഞാനെന്റെ
മാനസം പങ്കുവയ്ക്കാം.
അതിലെന്റെ ജീവനും സ്വപ്നങ്ങളും ഞാൻ
നിനക്കായി പകുത്തു നല്കാം.


നീയെന്റെ പ്രാണന്റെ താളമല്ലേ .
ഈ ഇരുളിലെൻ ആത്മപ്രകാശമല്ലേ ..
ഈ ഇരുളിലെൻ ആത്മപ്രകാശമല്ലേ ..
(നിലാവിനെ സ്നേഹിച്ച ...) - 2


എന്നാൽ ചില ചില്ലറ ബ്ലോഗു കവികളെപ്പോലെ പ്രണയം, വിരഹം, രാത്രി, മരുഭൂമി, മട്ടൺ ഫ്രൈ തുടങ്ങിയ സാദാ ക്ലീഷേകളിൽ ഒതുങ്ങുന്നവയായിരുന്നില്ല എന്റെ കവിതകൾ. തൂലികയെ പടവാളാക്കാനുള്ള ശക്തി അന്നേ എന്റെ കവിതകൾക്കുണ്ടായിരുന്നു :) . ഇതു കണ്ടോ ...കേന്ദ്രമന്ത്രിയായിരുന്ന ആന്റണി കേരള മുഖ്യമന്ത്രിസ്ഥാനമേറ്റെടുത്തപ്പോഴെഴുതിയ ഒരു കവിത.ഒരു പതിനഞ്ചു വർഷം മുമ്പെഴുതിയത്..


ദില്ലിയിൽ കക്കണ പഞ്ചാര പോലല്ല
മാമല നാട്ടിന്റെ മന്ത്രിപദം
കയ്ക്കുമെരിക്കും ചവർക്കും പുളിക്കുമതു പിന്നെ
കട്ടതു കൂടിയാലെരിഞ്ഞുപോകും
കൈക്കൂലി കിട്ടുന്ന കാശൊക്കെ സ്വിസ്ബാങ്കിൽ
ഡോളറായ് മാറ്റണ മന്ത്രിമുഖ്യാ
അക്കൌണ്ടു ബുക്കിലെ അക്കങ്ങൾ കൂടുമ്പോൾ
ലാളിത്യം ചൊല്ലുവാൻ നാണമില്ലേ
കൂട്ടരെ പലരെയും പാര പണിഞ്ഞിട്ട്
കൂട്ടായ്മ ചൊല്ലുവാൻ മോഹമില്ലേ
കാനറാബാങ്കിന്റെ ലോക്കറു പൂട്ടീട്ട്
കാന്റീനിൽ പോകണതാർക്കു വേണ്ടി.
തണ്ടൂരിക്കാരുമായ് കൂട്ടില്ല ഞങ്ങൾക്കെന്ന്
തന്റേടമോതുവാൻ ധൈര്യമുണ്ടോ ?

Dont worry മഹാകവികളേ...ഞാൻ കവിതയെഴുതി ആരുടെയും അന്നം മുട്ടിക്കുകയൊന്നുമില്ല.ഇപ്പൊ ആൾറൗണ്ടർമാർക്കാണല്ലോ ഡിമാന്റ്...അളമുട്ടിയാൽ ചേരയും കടിക്കും എന്നു പറയുന്നപോലെ ഗതികെട്ടാൽ ഞാനും കവിത എഴുതും എന്ന ഒരു സൂചന മാത്രം.



പിന്നെ, ഞാൻ തിരിച്ചെത്തി...അനന്തപുരിയുടെ സമശീതോഷ്ണത്തിൽ നിന്ന് ബവേരിയയുടെ അതിശൈത്യത്തിലേക്ക് .വിഴിഞ്ഞത്തു നിന്നും വിളപ്പിൽ ശാലയിൽ നിന്നും  ആവേശമുൾക്കൊണ്ട് വികാരവിജ്രംഭിതനായി പൂർവ്വാധികം ശക്തിയോടെ വീണ്ടും പേനയുന്താൻ തുടങ്ങുന്നു. ഒരു കൊടുംകാറ്റിനു മുൻപുള്ള ശാന്തതയാണ് ഇതുവരെ നിങ്ങൾ കണ്ടത്... ജാഗ്രതൈ....

Thursday, December 15, 2011

സുഗന്ധം പരത്തിയ ഒരു വൈവ


എട്ടാം സെമസ്റ്റർ വൈവക്ക് ഊഴം കാത്തിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ കൂട്ടുകാരൻ ഫൈസലിന്‌ ഉൾവിളിയുണ്ടാവുന്നത്.അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള ഉൾവിളി.

കക്കൂസിൽ പോണം.

ആൽഫബെറ്റിക്കൽ ഓർഡറിൽ ആദ്യപേരുകാരനായിരുന്നതു കൊണ്ട് വൈവാ പരിപാടികളൊക്കെ ആദ്യമേ കെട്ടിപ്പൂട്ടി കോനയടിച്ചു നടന്നിരുന്ന എന്നെ ഫൈസൽ തോണ്ടി വിളിക്കുന്നു.

മണിച്ചിത്രത്താഴിലെ ഇന്നസന്റ് സ്റ്റൈലിൽ..

“
കക്കൂസിൽ പോണമെടാ”

“
നീ ധൈര്യമായി പൊയ്ക്കോ.. ഞാൻ മോറൽ സപ്പോർട്ട് തരം ”

“
അല്ലെടാ....നിന്റെ ഹോസ്റ്റലിൽ പോണം..”

“
ങേ..കോളേജിലെ കക്കൂസൊക്കെ ഫുള്ളാണോ ? ”

“
അതല്ല..ഇവിടെ ഒന്നും നീറ്റല്ല..പോരാത്തതിന്‌ ഒരോരുത്തനൊക്കെ വേണ്ടാത്തത് കുത്തി വരച്ചു വച്ചിരിക്കുവല്ലേ..കോൺസന്റ്രേഷൻ പോകും”

കോൺസ്റ്റിപേഷന്‌ കോൺസണ്ട്രേഷൻ നിർബന്ധം !!

അവനെ തൂക്കിയെടുത്ത് ബൈക്കിലിരുത്തി, ഹോസ്റ്റലിലേക്ക്.

കലാപരിപാടികളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ടവ്വലുമുടുത്തിറങ്ങിയപ്പോഴാണ്‌ അവന്‌ സ്വന്തം ലൂക്ക് ആന്റ് അപ്പിയറെൻസിനെപ്പറ്റി ബോധമുണ്ടാകുന്നത്.

റൂമിൽ കണ്ട ഒരു പെർഫ്യൂം എടുത്ത് ഒരു വീശ്...ദേഹത്തും പിന്നെ ഹാങ്ങറിൽ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഷർട്ടിലും ..

ക്ലാ..ക്ലൂ...ക്ലസ് ..ക്ലാ​‍ാ​‍ാൻ

പരിചയമില്ലാത്ത രൂക്ഷഗന്ധം പെർഫ്യൂമിന്‌..


കുപ്പി പരിശോധിച്ചു.. മണ്ണെണ്ണ !!!

റൂമിലൊരിടത്ത് “കൊളോണിയലിസത്തിന്റെ” ആദ്യമുന്നേറ്റങ്ങൾ നടത്തിയിരുന്ന ഉറുമ്പിൻ പറ്റത്തെ സ്പ്രേ ചെയ്ത് തുരത്താൻ സഹമുറിയൻ ബെന്നി പെർഫ്യൂം കുപ്പിയിലടച്ച് സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന കരിനീലനിറത്തിലുള്ള നല്ല ഒന്നാം തരം റേഷൻ മണ്ണെണ്ണ.

“
അളിയാ..കലിപ്പായെന്നാ തോന്നുന്നേ, വൈവ ഇപ്പം തുടങ്ങും..എനിക്കാണെങ്കിൽ വേറെ ഉടുപ്പൊന്നുമില്ല.”

“
നീയായി നിന്റെ പാടായി, ...ഈ രക്തത്തിൽ എനിക്കു പങ്കില്ല”

“
നാറിയവനെ ചാരിയാൽ ചാരിയവനും നാറും” എന്ന ഐൻസ്റ്റീൻ തത്ത്വം അറിയാവുന്ന ഞാൻ ഓൺ ദി സ്പോട്ടിൽ അവനെ കൈയ്യൊഴിഞ്ഞു.

എന്നാലും നിക്കറിൽ മുള്ളിയ നഴ്സറിക്കുട്ടി ടീച്ചറിനെ നോക്കുന്നതു പോലെയുള്ള അവന്റെ അതിദയനീയമായ നോട്ടം കണ്ട് ആർദ്രഹൃദയനും
വിശാലമനസ്കനുമായ   എന്റെ മനസ്സ് അലിഞ്ഞലിഞ്ഞ് ഇല്ലാതെയായി.

മുറി മൊത്തം തപ്പി എന്റെ ഇരട്ടി വലിപ്പമുള്ള അവനാകെ പാകമാകുന്ന ഒരു ജുബ്ബയും സംഘടിപ്പിച്ച് ടച്ചിങ്ങ്സ് ഒട്ടും പാടില്ല എന്ന കണ്ടീഷനിൽ അവനെ തൂക്കിയെടുത്ത് ബൈക്കിന്റെ പിന്നിലിരുത്തി വൈവാ ഹാളിൽ ഡൗൺലോഡ് ചെയ്തു.

ഫൈനൽ ഇയർ വൈവക്ക്, ജുബ്ബയുമിട്ട് കമ്പ്ലീറ്റ് കണ്ട്രി ലുക്കിൽ മുന്നിൽ വന്നു ചാടിയ ഫൈസലിനെ കീരി ഗോപാലൻ സർ കടിച്ചുകുടഞ്ഞു.


“
What are the advantages and disadvantages of FIR filters compared to IIR counterparts ? ”
"How is a floating point number stored in computer memory ?"

കീരി  ഗോപാലൻ സാറിന്റെ ബൗൺസറുകൾ ചുടുനെടുവീർപ്പുകളായി അവന്റെ അന്തരാളങ്ങളിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി, വിയർപ്പുകണങ്ങളായി ബഹിർഗമിച്ചു...
മുഖത്ത് ഉരുണ്ടു കൂടിയ വിയർപ്പ് തുള്ളികളെ അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നെടുത്ത തൂവാലകൊണ്ട് തുടച്ചു കളഞ്ഞു.

ആ തൂവാലയിൽ നിന്ന് അപ്രതീക്ഷിതമായ വേറൊരു രൂക്ഷഗന്ധമടിച്ച ഫൈസലും ഫൈസലിന്റെ കയ്യിലേക്ക് നോക്കി ഗോപാലൻ സാറും ഒരുപോലെ ഞെട്ടി.

വൈവാ ഹാളിന്റെ കണ്ണാടിക്കൂടിലൂടെ പുറത്തു കാത്തു നില്ക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾക്കിടയിൽ ആ ഞെട്ടൽ ഒരു മെക്സിക്കൻ വേവ് പോലെ പടർന്നു.


ഫൈസൽ സ്വന്തം കയ്യിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി ആ നഗ്ന സത്യം ഉറപ്പു വരുത്തി...തൂവാലക്കു പകരം കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നത് ഹോസ്റ്റലിൽ കോർ ഡമ്പ് ചെയ്യുന്ന സമയത്ത് ഊരി പോക്കറ്റിൽ തിരുകി വച്ച, തുടർന്നുള്ള കോലാഹലത്തിനിടയിൽ എടുത്തണിയാൻ വിട്ടു പോയ
പുണ്യപുരാതനമായ കുന്നത്തിന്റെ  ചുവന്ന ഷഡ്ഡി ! 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ഈ പോസ്റ്റോടു കൂടി, തൽക്കാലത്തേക്ക് പെട്ടിയും കിടക്കയുമായി നാട്ടിലേക്ക് പാക്ക് ചെയ്യുന്ന കാര്യം അറിയിച്ചു കൊള്ളുന്നു..ഇനി മൂന്നാഴ്ച്ച പെരിയാറിന്റെ തീരത്തുള്ള വീട്ടിൽ അണപൊട്ടുന്നതും കാത്ത്:)
ഡാം പോട്ടുമ്പോൾ മലയാറ്റൂർ മലയിലേക്ക് ഓടികയറാനാണ് പരിപാടി...വേറെ ആർക്കെങ്കിലും ഇതേ പരിപാടി ഉണ്ടെങ്കിൽ അറിയിക്കുക..മലയാറ്റൂരിൽ ഒരു ബ്ലോഗ് മീറ്റ് നടത്താം. :)

എല്ലാവർക്കും ക്രിസ്‌മസ് , നവവത്സര ആശംസകൾ

Friday, October 21, 2011

വിമാനക്കഥകൾ ..

ഓൺസൈറ്റു പോകുന്നവനെ കൂട്ടുകാരെല്ലാം കൂടി ആവാഹിച്ചു എയർപോർട്ടിൽ കൊണ്ടുവിടുന്ന ഒരു ചടങ്ങുണ്ടായിരുന്നു പണ്ട്.മുക്കുവന്മാർ ഭൂതത്തെ ആവാഹിച്ച് കുപ്പിയിലാക്കി കടലിലേക്ക് വലിച്ചെറിയുന്ന പോലത്തെ ഒരു ആചാരം.അടുത്ത തിരയ്ക്ക് കുപ്പിയും ഭൂതവും കരയിലേക്കു തിരിച്ചു വരും എന്ന് ഉറപ്പുണ്ടെങ്കിലും വലിച്ചെറിയുന്ന സമയത്തെ സന്തോഷവും പ്രതീക്ഷയും ആവേശവുമൊക്കെയാണ്‌ ഈ ആചാരത്തിന്റെ ഒരു കാതൽ.നമ്മൾ ഓണവും ദീപാവലിയുമൊക്കെ ആഘോഷിക്കുന്നതും ഏതാണ്ട് ഇതുപോലത്തെ ഏതോ ഒരു ഫീലിങ്ങ് കൊണ്ടാണല്ലോ? .ഈ ചടങ്ങ് ഇപ്പോഴുമുണ്ടോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. അതോ ഇതൊക്കെ പണ്ടുമുതലേ ബാച്ചീസിനു മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളോ ?


പറയാൻ വന്നത് ആദ്യമായി നാടുകടന്ന ഒരു ചരിത്രസംഭവത്തെക്കുറിച്ചാണ്‌. ജോലികിട്ടി ബാംഗ്ലൂർ മഹാനഗരത്തിൽ ഉലാത്തി(ഉലത്തി അല്ല) നടക്കുന്ന കാലം. കൂട്ടുകാർ പലരും അക്കരെ കടന്നു കഴിഞ്ഞു. എന്റെ വഞ്ചി അപ്പൊഴും കോറമംഗലയിൽ തന്നെ. ഓൺസൈറ്റു കാത്തുകിടക്കുന്ന സോഫ്റ്റ് വയർ എഞ്ചിനീയറും കെട്ടുപ്രായം കഴിഞ്ഞ് പുര നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന പെൺകൊച്ചും അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരേ വികാരമാണ്‌ അനുഭവിക്കുന്നത്. പെണ്ണിനെ കെട്ടിച്ചു വിടാൻ വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും ഉൽസാഹിക്കുമെന്ന വ്യത്യാസമെങ്കിലുമുണ്ട്. ഒരു സോഫ്റ്റ് വയർ എഞ്ചിനീയർക്ക് “നമുക്കു നാമേ പണിവത് ഓൺസൈറ്റ് , ഓഫ് ഷോറുമതുപോലെ” എന്നതു തന്നെ പ്രമാണം.


"വല്ലതും നടക്കുമോടേ" എന്ന് മറ്റു പല കൂട്ടുകാരെയും പോലെ എന്റെ അന്തരാത്മാവും എന്നോട് ചോദിച്ചു തുടങ്ങിയ ആ നിർണ്ണായക നിമിഷത്തിൽ ഞാൻ മാനേജരുടെ കാലിൽ കമിഴ്ന്നു വീണു. പ്രമോഷൻ , ഹൈക്ക്, ഉഴപ്പിനടക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം അങ്ങനെ സ്വന്തമായുണ്ടായിരുന്നതെല്ലം പണയം വച്ച് നികൃഷ്ടമായ ഒരു ബാർട്ടർ സമ്പ്രദായത്തിലൂടെ ആദ്യ ഓൺസൈറ്റ് നേടിയെടുത്തു. ആദ്യയാത്രയായതിനാൽ പുതുതായി ജോയിൻ ചെയ്യുന്ന ഒരു മാനേജരുടേ കൂടെ യാത്ര പ്ലാൻ ചെയ്യാൻ നിർദ്ദേശവും കിട്ടി.


പിശുക്കന്റെ മനസ്സുപോലെ വരണ്ടുകിടന്ന എന്റെ പാസ്സ്പോർട്ടിൽ ആദ്യ വിസയുടെ കുളിർമഴപെയ്തു.ടിക്കറ്റും ഇൻഷുറൻസും ഫോറെക്സും വന്നു.കീറത്തോർത്തുടുത്ത് നില്ക്കുന്ന ഗാന്ധിജിക്കു പകരം കോട്ടും സൂട്ടുമിട്ടു ഞെളിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന വാഷിംഗ്ടണിന്റെ പടമടിച്ച നോട്ടുകൾ കയ്യിൽ കിട്ടിയപ്പോൾ തന്നെ ഞാനൊരു എലൈറ്റ് ക്ലബ്ബിലെ മെംബറായതു പോലെ തോന്നി.


കൂട്ടുകാരായ ബാലൻ, സെനിൽ, അമ്പിളി (ജസ്റ്റ് എ ഫ്രണ്ട് ആന്റ് ഫിലോസഫർ ആയിരുന്ന കാലത്ത്) തുടങ്ങിയ മുക്കുവർ ഞാനെന്ന ഭൂതത്തെ എയർപോർട്ടിൽ കൊണ്ടുതള്ളി. എയർപോർട്ടെന്നൊക്കെ പറയുന്നത് വൻസംഭവമാണെന്ന് വിചാരിച്ച് വെൺചാമരവും ചപ്രമഞ്ചവും പ്രതീക്ഷിച്ചുവന്ന ഞാൻ കാണുന്നത് കംപ്ലീറ്റ് അലപ്പറ സെറ്റ് അപ്.മജസ്റ്റിക് ബസ്സ്റ്റാന്റിന്റെ പകുതി പോലുമില്ലാത്ത ഒരു കെട്ടിടം. അവിടെ മീഞ്ചന്തയിലെന്ന പോലെ കുട്ടയും വട്ടിയുമെടുത്ത് നെട്ടോട്ടമോടുന്ന അസംഖ്യം യാത്രക്കാരും.


ആ ജനസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് പുതിയ മാനേജറെ തപ്പിപ്പെറുക്കി എടുത്തു. പഴയ മനേജരുടെ മുന്നിൽ കീറിയ ചീട്ടൊക്കെ ഇവിടെ ഒട്ടിച്ചു ചേർത്ത് ഇമേജിന്റെ പുതിയൊരു ചീട്ടുകൊട്ടാരം തന്നെ പണിയണം....


കലാപരമായി പുതിയ മാനേജരെ കുപ്പിയിൽ നിറച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ഒരു സുന്ദരി വന്ന് തട്ടി വിളിച്ചു.


"സൂറിക്കിലോട്ടല്ലേ...നിങ്ങളുടെ ഫ്ലൈറ്റ് ഓവർബുക്ക്ഡ് ആണ്‌"..


"സാരമില്ല ചേച്ചീ...നിന്ന് പൊക്കോളാം...ആശിച്ചു കിട്ടിയ ചാൻസാ"....


"അതല്ല..യാത്ര നാളത്തേക്ക് മാറ്റിവക്കാമോ ? ഇന്ന് 5 സ്റ്റാർ അക്കോമഡേഷൻ തരാം. കോമ്പൻസേഷൻ ആയി 350 യൂറൊയും തരാം".


350 യൂറോ...മനസ്സിൽ സൂപ്പർ കമ്പൂട്ടറുകൾ വർക്ക് ചെയ്തു തുടങ്ങി..24000 രൂപ !!! 

ഞാൻ ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി കൂടെ നില്ക്കുന്നതാരാ ? കടുത്ത ദൈവഭക്തനും പരമസാത്വികനുമായ എന്റെ മനേജർ.ഏതാനം ആഴ്ചകൾക്കു മുൻപ് മാത്രം ജോയിൻ ചെയ്ത, കൈകൾ മൊത്തം രക്ഷകൾ കെട്ടിയ പച്ചവെള്ളം ചവച്ചു കുടിക്കുന്ന പൂർണ്ണസസ്യഭുക്കായ ഒരു പാവം തെലുങ്കു ബ്രാഹ്മണൻ. 

അപ്രൈസലും സാലറി റിവിഷനും അടുത്തു വരുന്നു. ചെകുത്താനു തലവര പണയം വച്ചാണ്‌ ഞാനിങ്ങോട്ടേക്ക് പോന്നിരിക്കുന്നത് .ചോദ്യം കുഴപ്പിക്കുന്നതായി..24000 രൂപയും 5 സ്റ്റാർ താമസവും വേണോ അതോ ശോഭനമായ ഒരു ഭാവി വേണോ ? റിസ്കെടുക്കാനോ ? ഞാനോ ? അതും പുതിയ മനേജറുടെ മുന്നിൽ കമ്പനിയോടുള്ള ആത്മാർത്ഥത തെളിയിക്കാൻ കിട്ടിയിരിക്കുന്ന ഈ സുവർണ്ണ അവസരത്തിൽ.


തെലുങ്ക് പട്ടർക്ക് സ്കോർ ചെയ്യാനവസരം കൊടുക്കാതെ ചാടിക്കേറി് സുന്ദരിയോട് മൊഴിഞ്ഞു.


Sorry, We have an important client meeting on Monday, Cant even think of shifting it a bit


സുന്ദരി നിരാശയോടെ മടങ്ങി. സുന്ദരിമാരെ നിരാശരാക്കി വിടുന്നത് എനിക്കത്ര ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യമല്ലെങ്കിലും ശോഭനമായ ഭാവിക്കു വേണ്ടി ഞാനതങ്ങു സഹിച്ചു.


പിന്നെയും കടമ്പ പലതു കടക്കേണ്ടി വന്നു ആദ്യ യാത്രക്ക്. ഇമിഗ്രേഷൻ കൗണ്ടറിലെ ഒരു കന്നഡക്കാരനാണ്‌ എന്നെ അലക്കിയുണക്കിയെടുക്കുന്ന ജോലി പിന്നീട് ഏറ്റെടുത്തത്.പാസ്സ്പോർട്ടും ഐഡീ കാർഡുമൊക്കെ വാങ്ങി ഭൂതക്കണ്ണാടി കൊണ്ടു പരിശോധിച്ചിട്ട് പുള്ളി ഒരു ചോദ്യം.


എല്ലി ഹോഗ്തായിതേ...?


ഓർക്കാപ്പുർത്ത് കന്നഡ കേട്ട പരുങ്ങലോടെ ഞാൻ


സൂ..സൂ..സൂറിച്ച്....


പരുങ്ങൽ കണ്ടിട്ട്..ചേട്ടൻ വീണ്ടും


കന്നഡ ഗൊത്തിൽവാ ?


സ്വല്പ ഗൊത്തു....


ഏനു ? വർഷ തുമ്പായിൽവാ ?


അതു ശരി...ഇനി സൂറിച്ചിൽ പോകാൻ കന്നഡയും പഠിക്കണോ ?


അവിടം കൊണ്ട് തീർന്നില്ല. കെട്ടിപ്പൊതിഞ്ഞു കൊണ്ടു വന്ന അച്ചാറിൽ ആറ്റം ബോംബുണ്ടോന്നും ഇറച്ചി മസാലയിൽ എൻറിച്ചെഡ് യുറേനിയമുണ്ടോ എന്നും മറ്റും പലതരം രാസ ജൈവ പരീക്ഷങ്ങൾ. മെറ്റൽ ഡിറ്റക്ടറു കൊണ്ട് ദേഹം മുഴുവനും നടത്തുന്ന കടത്തനാടൻ ചവിട്ടി തിരുമ്മലുകൾ. നടയടി ഒഴിച്ച് ഒരു ജയിൽപ്പുള്ളിക്ക് ആദ്യദിവസം ജയിലിൽ കിട്ടാവുന്ന മനസ്സാ വാചാ കർമ്മണാ ഉള്ള പീഢനങ്ങൾ.


എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് മനസ്സിലൊരല്പം കുളിരു വീണത് ഫ്ലൈറ്റിലെ ബോർഡിങ്ങ് പോയിന്റിൽ സുസ്മേര വദനയായി കൈ നീട്ടി നില്ക്കുന്ന സുന്ദരിയായ എയർ ഹോസ്റ്റസ് മദാമ്മയെ കണ്ടപ്പോഴാണ്‌.


വർഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പിനു ശേഷം അക്കരെക്കു കടക്കുന്ന എന്നെ പുഞ്ചിരിയോടെ മാടിവിളിക്കുന്ന യൂറോപ്പിന്റെ പ്രതീകമായി തോന്നി ആ സുന്ദരി.


നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ഭൂഖണ്ഡമേ.... ഞാനിതാ വരുന്നു നിന്റെ വിരിമാറിലേക്ക്,,,,,,


പടികൾ ചവിട്ടിക്കയറി, അവളുടെ മനോഹരമായ കൈ പിടിച്ചു കുലുക്കിയിട്ടു പറഞ്ഞു.


ഹലോ..ഐ ആം അതുൽ...നൈസ് റ്റു മീറ്റ് യു !


“ഹേയ് !” നാഗമാണിക്യമെടുക്കാൻ മരപ്പൊത്തിലോട്ടിട്ട കയ്യിൽ പാമ്പുകടിച്ച രാജകുമാരിയുടെ ഭാവത്തോടെ മദാമ്മ കൈ വലിച്ചു.


പിന്നീട് ആ മുഖത്തു വിരിഞ്ഞ പേരറിയാത്ത വികാരങ്ങളുടെ അർത്ഥവും വ്യാപ്തിയും ഗ്രഹിക്കാൻ ഞാൻ അശക്തനായിരുന്നെങ്കിലും ആ ചുണ്ടുകൾ മന്ത്രിച്ചത് പച്ചമലയാളത്തിൽ ഞാൻ വായിച്ചെടുത്തു.


“ഇവനേതാടാ ഈ കൂതറ”


ഭൂമിക്ക് അല്പം മുകളിലായി, ആകാശത്തിന്‌ അല്പം താഴെയായി വിമാനത്തിന്റെ ചവിട്ടു പടിയിൽ, സ്ഥായിയായ “മിഴുങ്ങസ്യാ” ഭാവവുമായി കഥയുടെ പൊരുളറിയാതെ ഞാൻ നിന്നു


തൊട്ടു പുറകേ കയറിയ തെലുങ്കൻ മാനേജർ ട്രാവൽ പൗച്ച് തുറന്ന് ബോർഡിങ്ങ് പാസ്സ് എടുത്തു നീട്ടുന്നതു വരെ


അതു ശരി, ബോർഡിങ്ങ് പാസിനായിരുന്നല്ലേ എയർ ഹോസ്റ്റസ് കൈ നീട്ടിയത്.


എക്സ്ക്യൂസ് മി...ഞാൻ വിചാരിച്ചു....


**************************************


ആഴ്ചകൾക്കു ശേഷം,ശിശിരകാലത്തെ മരംകോച്ചുന്ന തണുപ്പിൽ,ഒരു ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ സ്മിർനോഫ് ലൈമിനും പൊരിച്ച കോഴിക്കുമൊപ്പം മനസ്സും പങ്കു വയ്ക്കവേ (ച്ഛേയ്...മനസ്സു മാത്രം, തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്) ,തെലുങ്ക് പട്ടർ എന്നോടു പറഞ്ഞു.


“നീയൊരു ഊളയാണെന്നാണ്‌ ഞാനാദ്യം ഓർത്തത്..അല്ലേൽ ആരെങ്കിലും 24000 രൂപയും 5 സ്റ്റാർ അക്കോമഡേഷനും വേണ്ടെന്നു വയ്ക്കുമോഡാ കൂവേ ? ഈ തണുപ്പത്തിവിടെ പാഞ്ഞുവന്നിട്ട് എന്നാ മലമറിക്കാനാ ? നീയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനെങ്കിലും ആ പൈസ പോക്കറ്റിലാക്കിയേനെ”


വീണ്ടും തലക്കകത്ത് ഒരു വെള്ളിടി വെട്ട്...പറന്നു നടക്കുന്ന പൊന്നീച്ചകൾ ഒട്ടകപ്പക്ഷികൾ...


അത്തവണത്തെ സാലറി ഹൈക്ക് വന്നു.. എനിക്ക് വെറും 5% ഹൈക്ക്...ഇന്ത്യയുടെ ജിഡിപി ഗ്രോത്തിനെക്കാൾ 4% കുറവ് !!


എന്റെ സാമ്പത്തികവളർച്ച ശരാശരി ഇന്ത്യക്കാരന്റേതിന്റെ പകുതി മാത്രം !


തനിക്കിട്ടു പൈസേടെ പണിതന്നവനെ ഒരു തെലുങ്കൻ വെറുതേ വിടുമോ ?


24000 രൂപ, 5 സ്റ്റാർ അക്കോമഡേഷൻ, ഊള, 5% ഹൈക്ക്...


ഞാൻ ആരായി ? 







Sunday, October 2, 2011

തീവണ്ടിക്കഥകൾ (രണ്ടാം ഭാഗം)

 തീവണ്ടിക്കഥകൾ (ഒന്നാം ഭാഗം) ഇവിടെ

 
വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള മനോഹരമായൊരു കോളേജ് വെക്കേഷൻ കാലം.കാളകളിച്ച് അർമ്മാദിച്ചുല്ലസിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ ബോധോദയമുണ്ടായത്.

റെക്കോർഡ് വെയ്ക്കാൻ കോളേജിൽ പോണം......പണ്ടാരം...

യാത്രക്കായുള്ള സ്ഥാവരജംഗമ വസ്തുക്കൾ തപ്പിയെടുത്തു തുടങ്ങി. ഐഡി കിട്ടി, റെക്കോഡ് കിട്ടി, അസൈൻമെന്റ് ലിസ്റ്റ് കിട്ടി.

സീസൺ ടിക്കറ്റ്...അതെവിടെ ?

ഒരാഴ്ച മുൻപ് കോളേജിൽ പോയിവന്ന രാം എന്റെ സീസൺ വാങ്ങിക്കോണ്ടു പോയതോർമ്മവന്നു. നേരെ അങ്ങോട്ടോടി...

“എന്റെ ടിക്കറ്റെവിടെ ?”

“ടിക്കറ്റ്.. ?”

രാം ഓർമ്മകളിൽ ഊളിയിട്ടു.


“സീസൺ ടിക്കറ്റിന്റെ മരണം ഒരു ഫ്ലാഷ്ബാക്ക്” ആയി അവന്റെ മനസ്സിലേക്കോടിവന്നു. ക്ലോക്കുകൾ ആന്റിക്ലോൿവൈസിൽ കറങ്ങി, കലണ്ടർത്താളുകൾ പിന്നോട്ട് മറിഞ്ഞു.ചിറയൻകീഴിനും കഴക്കൂട്ടത്തിനുമിടയിലുള്ള വിജനമായ ഒരു പ്രദേശം. പുഷ്പുൾ പോലെ പുറകോട്ടോടുന്ന പരശുറാം എക്സ്പ്രെസ്സ്. എക്സ്പ്രെസ്സിന്റെ ഒരു ബോഗിയിൽ ഗാഢാലിംഗനത്തിൽ നിന്നും ചിതറിത്തെറിക്കുന്ന (ഓർക്കുക, റീവൈൻഡിലാണ്‌ കഥ) രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ, ഒന്നു രാം..മറ്റവൻ...എനിക്കറിയില്ല തല്ക്കാലം നമുക്കവനെ മുത്തുപ്പട്ടർ എന്നു വിളിക്കാം..പരസ്പരം പങ്കുവയ്ക്കുന്ന പഴയ കഥകൾ..കുട്ടിക്കാലം..മണ്ണപ്പം .. സ്ലേറ്റ്പെൻസിൽ..മഷിത്തണ്ട്.... സെന്റി...നൊസ്റ്റാൾജിയ..ദേജാ വു......കോപ്പ്.

ദീർഘനേരത്തെ മെലോഡ്രാമക്കോടുവിൽ മുത്തുപ്പട്ടർ ഒരു പേപ്പറിൽ ഫോൺ നമ്പർ കുറിച്ച് രാമിനു കൊടുക്കുന്നു.

രാമും കയ്യിലിരുന്ന ഒരു പേപ്പർ കീറി ഫോൺ നമ്പർ കുറിച്ച്..

അവിടെ ഒരു pause... zoom in..

കയ്യിലിരുന്ന പേപ്പർ കീറി....എന്റെ സീസൺ ടിക്കറ്റ് കീറി...236 രൂപ വിലയുള്ള എന്റെ സീസൺ റ്റിക്കറ്റ് കീറി...ഇനിയും 2 മാസം കൂടി കാലാവധിയുള്ള എന്റെ സീസൺ ടിക്കറ്റ് കീറി ഒരു പകുതിയിൽ നമ്പർ കുറിച്ച് അവനു കൊടുക്കുന്നു..

രാം ഫ്ലാഷ് ബാക്കിൽ നിന്നുണർന്നു.അവന്റെ മുഖത്തു പൊട്ടിവിടർന്ന ഭാവവേഷപ്പകർച്ചകൾക്കിടയിലൂടെ എന്റെ സീസൺ ടിക്കറ്റിന്റെ മരണവിധി ഞാൻ വായിച്ചെടുത്തു.

കീറിയ ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റും വിറ്റുപോയ
2G സ്പെക്ട്രവും ഒരു പോലെയാണ്‌. പോയതു പോയി. ഇനി കുറ്റം ചെയ്തവനെ ക്രൂശിക്കാം എന്നു മാത്രം..

ദുഃഖം തളം കെട്ടിനിന്ന നിമിഷങ്ങൾക്കൊടുവിൽ പേഴ്സിന്റെ അന്തരാളങ്ങളിൽ മുങ്ങിത്തപ്പി ,രാം എന്റെ സീസണിന്റെ പോസ്റ്റ്മോർട്ടം കഴിഞ്ഞ അസ്ഥികൂടം വെളിയിലെടുത്തു.

അല്പം കഴിഞ്ഞ് വേറെ ഒരു പേപ്പർ കൂടി...കാഴ്ചയിൽ (മാത്രം) ഒരു പോലിരിക്കുന്ന, മുത്തുപ്പട്ടർ നമ്പർ കുറിച്ചുതന്ന ഏതോ ഒരു ലോക്കൽടിക്കറ്റിന്റെ വാമഭാഗം.

ഞാൻ ചേരുമ്പടി ചേർത്തു നോക്കി,...എവിടെ ?

ഒസാമയുടെ തല ഒബാമക്കു വച്ച പോലെ !

അവസാന പ്രതീക്ഷയായി ആ പേപ്പറിലെ നമ്പർ നോക്കി മുത്തുപ്പട്ടരെ വിളിക്കുന്നു.

“ഹലോ..മുത്തുപ്പട്ടരല്ലേ..”

“അതേ ആരാണ്‌...”

“ഇതു ഞാൻ രാം...” 


“ഹാര്‌ ?”


“രാം...ഒന്നാം ക്ലാസ്സിൽ കൂടെപ്പഠിച്ച, സ്ലേറ്റ് തുടക്കാൻ മഷിത്തണ്ട് കൊണ്ടു വന്നിരുന്ന പഴയ ..”
 

“ജബ ജബ ?”
 

“നമ്മൾ അന്നു പരശുറാം എക്സ്പ്രെസ്സിൽ വച്ചു കണ്ടില്ലാരുന്നൊ ?”
 

“ആ..എതാണ്ട് തെളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ട്”
 

“അന്നു ഞാൻ നമ്പർ എഴുതിത്തന്ന പേപ്പറില്ലേ ? 

”അതെന്റെ സീസൺ ടിക്കറ്റാരുന്നു. നമ്പർ കുറിച്ചെടുത്ത് ആ പേപ്പർ തിരികെത്തരാമോ ?“
 

”സോറി അളിയാ..സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നിറങ്ങിയപ്പോഴേ ഞാനതു കീറി വേസ്റ്റിലിട്ടു.നമ്പറുകളൊക്കെ ഫാസ്റ്റ് ഫാസ്റ്റ് ആയിട്ടല്യോ മാറുന്നേ. വിളിക്കാൻ നോക്കുമ്പോ ആ നമ്പർ മാറിയിട്ടുണ്ടോ എന്നാർക്കറിയാം ?“

ഞാൻ രാമിനെ നോക്കി..

കാലമാടാ..പരമനാറീ.....

രാം കൈമലർത്തി...”സോറി ഇറ്റ് ഹാപ്പെൻസ്..സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മർദ്ദങ്ങൾ.. പരിതസ്ഥിതിയുടെ പരുപരുപ്പുകൾ“

ആ ചെറിയ കാലയളവിൽ ഈ വലിയ തുക പൂൾ ചെയ്യാൻ സാധ്യമല്ലാത്തതിനാലും സാമ്പത്തികപരാധീനത അനുഭവിക്കുന്ന യുവപ്രതിഭകളെ സ്പോൺസർ ചെയ്യാൻ ഇന്നത്തെപ്പോലെ വെഞ്ച്വർ ക്യാപിറ്റലിസ്റ്റുകൾ ഒന്നും അന്നില്ലാതിരുന്നതിനാലും ഞാനാ അസ്ഥികൂടവും പേറി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് യാത്രയായി.

വിധിയെത്തടുക്കാൻ വില്ലേജ് ഓഫീസർക്കും കഴിയില്ലല്ലോ. അന്നും പഴയ ടിടി എന്നെ പൊക്കി.

ഉരുണ്ടു വന്ന ഉൾഭയം ഊതിത്തണുപ്പിച്ച്, കഴിയുന്നത്ര വിനയവും ആത്മവിശ്വാസവും മുഖത്തു വാരിത്തേച്ച്, ആ അസ്ഥികൂടം പൊക്കിപ്പിടിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു.

”ഇതാ സർ ടിക്കറ്റ് ..പക്ഷേ ‘ഒരൽപം’ കീറിപ്പോയിട്ടുണ്ട്.“

കീറിപ്പോയ ‘അൽപ’ഭാഗത്തേക്കും പിന്നെ എന്റെ മുഖത്തേക്കും മാറിമാറി നോക്കിയിട്ട് ടിടി.

”നീ ജന്മനാ ഫ്രാഡാണോ അതോ ഫ്രാഡായി അഭിനയിക്കുന്നെന്നേ ഉള്ളോ ? “

എന്തു പറയാൻ..സീസൺ ടിക്കറ്റ് കീറി നമ്പർ എഴുതിക്കൊടുത്തെന്ന് പറഞ്ഞാൽ പെറ്റമ്മ പോലും വിശ്വസിക്കില്ല.

പിന്നവിടെയൊരു കീചകവധം അരങ്ങേറുകയായിരുന്നു.. കുട്ടിക്കീചകനെ ഭീമൻ ‘വധിക്കുന്നത്’ കാണാൻ ഒരു ബോഗി നിറയെ കശ്മലന്മാരായ കാഴ്ചക്കാരും !

”ഒരു സീസൺ കീറി രണ്ടു പേർ ട്രെയിനിൽ കേറിയാൽ ആരും പിടിക്കില്ലെന്ന് വിചാരിച്ചോ ? ഇതൊക്കെ പഴയ നമ്പർ അല്ലേ മോനേ, കേക്കാത്ത വല്ല നമ്പരുമുണ്ടെങ്കിൽ എറക്ക്“

47,512..ഈ നമ്പർ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ ...പുതിയതാ..ഇപ്പൊ എറക്കിയത്... (obviously,ആത്മഗതം)

”ഇതിന്റെ മറ്റേ പകുതിയും കൊണ്ട് നിന്റെ ഫ്രണ്ട് ഈ ട്രെയിനിൽ തന്നെ കാണുമെന്നെനിക്കറിയാം...അവനേം ഞാൻ പൊക്കും...അല്ല നമ്മളോടാ കളി...ഇതു പോലെ വേല എത്ര കാണിച്ചിട്ടാ ഞാനിവിടെ കേറിപ്പറ്റിയതെന്നറിയാമോ ? “

ഇതാണെനിക്കു മനസ്സിലാകാത്തത്. പണ്ടു ടിക്കടെറ്റുക്കാതെ യാത്ര ചെയ്തിരുന്നവരെ മാത്രമേ ടിടി ആയി ജോലിക്കെടുക്കാറുള്ളോ ?. അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ ഇത്രയും കാലത്തെ ‘പ്രവർത്തിപരിചയം’ വച്ച് റെയിൽവേസിൽ എനിക്കൊരു ജോലി ഉറപ്പാ....പിന്നെന്തിനാ ഈ പഠിച്ച് കഷ്ടപ്പെടുന്നത്.

പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല. ഭാവിസഹപ്രവർത്തകൻ എന്ന പരിഗണന കാണിക്കാതെ ടിടി വീണ്ടും എന്റെ പോക്കറ്റ് ജെസിബിക്കിട്ടു തോണ്ടിയിട്ട് സ്ഥലം വിട്ടു. 


കാശു പോയെങ്കിലും ആ സംഭവം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മാനിഫെസ്റ്റോയുടെയും ദാസ് ക്യാപിറ്റലിന്റെയും അടിസ്ഥാനതത്ത്വങ്ങൾ ഉദാഹരണസഹിതം എനിക്കു മനസ്സിലാക്കിത്തന്നു. ടിക്കറ്റെടുക്കാനുള്ള മൂലധനം..അതാണെല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും കാരണം..മൂലധനമില്ലാതാകുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ മാത്രമേ യഥാർത്ഥ സോഷ്യലിസം നടപ്പാവുകയുള്ളൂ.ടിടി എന്ന ബ്യൂറോക്രാറ്റ്, ബൂർഷ്വാസിയുടെ കയ്യിലെ ചട്ടുകം മാത്രം.ഇത്തരം പ്രതീകങ്ങൾ തച്ചുടക്കുകയാണ്‌ വിദ്യാർത്ഥികളടക്കമുള്ള അടിസ്ഥാനവർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രാഥമികലക്ഷ്യം.

ഞാൻ നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ചു. മനസ്സിൽ വിപ്ലവാശയങ്ങളുടെ തീജ്വാല മുളപൊട്ടി.

അത് അനുദിനം ആളിക്കത്തിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.

ടിടി അടുത്തതവണ എന്നെ പൊക്കുന്നതു വരെ !!!!
 


                                                                 (തുടരും ..)

Friday, September 16, 2011

കേരളപര്യടനം (ഹ്രസ്വം)

ജന്മദേശമായ തിരുവനന്തപുരം, കോളേജിരിക്കുന്ന കൊല്ലം എന്നീ സ്വതന്ത്രപരമാധികാര റിപ്പബ്ളിക്കുകൾ ചേർത്തുവച്ചാലും കേരള സംസ്ഥാനത്തിന്റെ നാലിലൊന്നു പോകും ആകില്ലെന്ന സംഭ്രമജനകമായ തിരിച്ചറിവാണ്‌ രണ്ടാം സെമസ്റ്റർ വിദ്യാർത്ഥികളായിരിക്കെ ഒരു ഹ്രസ്വകേരളപര്യടനത്തിനു ഞങ്ങളെ -എന്നെയും സുഹൃത്ത് രാമിനെയും - പ്രേരിപ്പിച്ച ഒരു പ്രധാന ഘടകം. പുത്തനറിവുകളും അനുഭവങ്ങളും തേടിയുള്ള ഈ യാത്രക്കായി ഞങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്തതു നമ്മുടെ സ്വന്തം കോട്ടയം പട്ടണമാണ്‌.

കോട്ടയം ! സുരേഷ് ഗോപിയുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ ലിക്കറിന്റെയും ലിറ്റെറസിയുടെയും ലാറ്റെക്സിന്റെയും നാട്. എന്റെ സ്വന്തം ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ റബ്ബറിന്റെ മണവും ഒട്ടുപാലിന്റെ സ്വഭാവവുമുള്ള നല്ലവരായ മനുഷ്യരുടെ നാട് *.പുത്തനറിവുകൾക്കു എന്തുകൊണ്ടും പറ്റിയ പറ്റിയ സ്ഥലം.

ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം കോളേജിൽ നിന്നിറങ്ങി, 2 ദിവസം കൊണ്ടു സഹമുറിയന്മാരായ ചെറിയാന്റെയും വർഗീസിന്റെയും വീടുകളും ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ള പ്രധാന ഹാങ്ങ് ഔട്ടുകളും ചുറ്റി നടന്ന് , ആവുന്നത്ര പുത്തനറിവുകൾ കരസ്ഥമാക്കി,മടക്കയാത്രക്ക് കുടുംബസ്വത്തായ പരശുറാം എക്സ്പ്രെസ്സ് പിടിക്കാൻ കോട്ടയം റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്കു തിരിച്ചു.

ട്രെയിൻ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞാണ്‌ ഒഴുകി വന്നത് . ഒരു ട്രെയിനിൽ ഇരിക്കൻ എറ്റവും യോഗ്യമായ സ്ഥലം അതിന്റെ ഫുട്ബോർഡ് ആണെന്ന് ആറേഴു മാസത്തെ കൊല്ലം - തിരുവനന്തപുരം പരശുറാം യാത്രയോടെ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. കൂടാതെ ട്രെയിൻ നിർത്തുമ്പോൾ ചാടി ഇറങ്ങി, കമ്പിയിൽ പിടിച്ചു തൂങ്ങി, അവസാന യാത്രക്കാരനും കേറുന്ന വരെ കാത്തു നിന്ന്, ട്രെയിൻ വിട്ടു തുടങ്ങുമ്പോൾ ഫുട്ബോർഡിലെക്കു നിരങ്ങി നീങ്ങി, ബാക്കി “സ്ഥാനമോഹികളെ പൃഷ്ഠം കൊണ്ട് തള്ളി മാറ്റി, സ്വന്തം കസേര അടുത്ത സ്റ്റേഷൻ വരെ കാത്തു സൂക്ഷിക്കാനുള്ള കസേരകളിയും അതിനോടകം വശത്താക്കിയിരുന്നു.

പ്രസ്തുത അടവുകളെല്ലാം പയറ്റി കോട്ടയത്തുനിന്നും അടുത്ത സ്റ്റോപ്പായ തിരുവല്ല നിന്നും സിംഹാസനം സ്വന്തമാക്കി.

തിരുവല്ലയിൽ നിന്നും ട്രെയിൻ വിട്ടു തുടങ്ങിയപ്പോൾ അതുവരെ ഒരു ബാഗും തൂക്കി പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ സിഗരറ്റും വലിച്ചു കൊണ്ടു നിന്ന മദ്ധ്യവയസ്കനായ ഒരമ്മാവൻ കുറ്റിയും പറിച്ച് ഇരിക്കുന്ന ഫുട്ബോർഡിനു നേരെ പാഞ്ഞു വരുന്നു.അമ്മാവനെ അകത്തു കയറ്റാനായി ഒന്നെണീറ്റാൽ ഒട്ടകത്തിനു അറബി അല്പസ്ഥലം കൊടുത്ത പോലെ ഫുട്ബോർഡ് വിട്ടുകൊടുത്ത് മൂപ്പിൽസിന്റെ പിന്നിൽ ദ്വാരപാലകരെപ്പോലെ നില്ക്കേണ്ടി വരുമെന്ന ഉത്തമബോധ്യമുള്ളതിനാൽ, വഴി മാറ്‌ വഴി മാറ്‌ എന്ന അമ്മാവന്റെ വാക്കുകൾ അൽപം പോലും വില വയ്ക്കാതെ പുള്ളിക്കാരനെ രണ്ടു കയ്യിലും തൂക്കി എടുത് വയറ്റിൽ ഒരു താങ്ങും കൊടുത്തു തലക്കു മീതേ കൂടെ പുറകിലോട്ടു പൊക്കി എറിഞ്ഞു. സിസ്സർകട്ടടിക്കുന്ന ഐ.എം.വിജയന്റെ പോസിൽ കാലുകൾ മേൽപ്പോട്ടാക്കി അമ്മാവൻ ട്രെയിനിനകത്തു ക്രാഷ് ലാന്റു ചെയ്തു.

”പിന്നെ നമ്മളോടാ കളി“ എന്നു മനസിൽ പറഞ്ഞു ഒന്നു ഞെളിഞ്ഞിരുന്നപ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്നുമൊരാർത്തനാദം...

ടിക്കറ്റ് !! ടിക്കറ്റ് ! ...ആ അമ്മാവനാണ്‌..

ടിക്കറ്റോ..ഇനി അതെടുക്കാൻ ഇറങ്ങണൊ...ടിക്കറ്റു പോലുമില്ലാതെയാണൊ ചേട്ടനീ അഭ്യാസം ഒക്കെ കാണിച്ചത്..എന്റെ മനസ്സിലെ പൗരബോധം സടകുടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു.

@@%&^% .. നിന്റെ ടിക്കറ്റ് കാണിക്കാനാണു പറഞ്ഞേ.. അമ്മാവൻ അല്ല....ഈ നിമിഷം മുതൽ ഞാനദ്ദേഹത്തെ റ്റിറ്റിആർ എന്നു വിലിക്കും...ആക്രോശിച്ചു...

ഊരുതെണ്ടിയുടെ ഓട്ടകീശയിൽ എന്തു ടിക്കറ്റ് ! ഞങ്ങളുടെ കേരളപര്യടനം സ്പോൻസർ ചെയ്യാമോ എന്നു ചോദിച്ചു ലല്ലുവിനു കത്തയച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും ആ ഫയൽ റെയിൽവേയുടെ ചുവപ്പു നാടയിൽ കുരുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണെന്നും പറയാമെന്നോർത്തു. അടിസ്ഥാനപരമായി ഞങ്ങൾ കപ്പക്കൃഷികരാണെന്നും കാർഷിക കടമായി കരുതി ഇതൊന്നെഴുതി തള്ളണമെന്നും അപേക്ഷിക്കാമെന്നോർത്തു. അവസാനം സീസൺ റ്റിക്കറ്റെടുക്കാൻ ഫോമിൽ സീൽ അടിച്ചു തന്ന കോളേജിലെ പ്യൂണിനെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചു കയ്യിലുള്ള കൊല്ലം-തിരുവനന്തപുരം സീസൺ ടിക്കറ്റെടുത്തു നീട്ടി.

ഹലോ !! ഇതു കൊല്ലത്തുനിന്നുള്ള ടിക്കെറ്റല്ലേ..തിരുവല്ല - കൊല്ലം ടിക്കറ്റെവിടെ ?

ഓഹോ ! അതാണൊ ഉദ്ദേശിച്ചത്...നേരത്തെ പറയണ്ടേ .അതെടുടുത്ത ഫ്രണ്ട് മുന്നിലെ കംപാർട്മെന്റിലാ... ഞങ്ങൾക്കിവിടെയേ കേറാൻ പറ്റിയുള്ളൂ.. രാം ഞങ്ങളുടെ നിസ്സഹായത വെളിപ്പെടുത്തി.

എനിക്കവന്റെ ഐഡിയ പിടി കിട്ടി..ചെങ്ങനൂർ എത്താൻ ഇനി നിമിഷങ്ങളേ ഉള്ളു..എന്തായാലും ഈ തിരക്കിൽ ട്രെയിനിനകത്തു കൂടെ മുന്നിലോട്ടു പോകുക അസാധ്യം. മുന്നിലെത്തണമെങ്കിൽ ഇറങ്ങി കയറിയേ പറ്റൂ.ഇറങ്ങിയാൽ അന്തം വിട്ടോടി ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ മറയാം. ട്രയിൻ മിസ്സ് ചെയ്താലും കാശു കൊടുക്കാതെ ലാഭിക്കാം.

ശരി എന്നാലങ്ങനെ ആയിക്കോട്ടേ ..നമുക്കു മുന്നിലോട്ടു പോയിക്കളയാം.

ട്രെയിൻ ചെങ്ങന്നൂർ നിർത്തിയതും രാം ആദ്യം ചാടിയിറങ്ങി ഓടിത്തള്ളി
.തൊട്ടു പുറകേ ചാടിയ എന്റെ കാലുകൾ നിലത്തു തൊട്ടില്ല എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം മനസ്സിലാക്കാൻ ഏതാനും സെക്കന്റുകളെടുത്തു. കോളർ റ്റിറ്റിയുടെ കയ്യിലും കാലുകൾ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ നിന്ന് ഏതാനം ഇഞ്ചു മുകളിലുമായുള്ള ഒരു customized തൃശങ്കു സ്വർഗ്ഗത്തിലായിരുന്നു ഞാൻ.

അതേ പോസ്റ്ററിൽ തന്നെ റ്റിറ്റി എന്നെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ നിന്ന് അടുത്ത കമ്പാർട്ട്മെന്റിലോട്ട് അവരോഹിച്ചു. അതിനിടെ മുൻപ് അപ്രത്യക്ഷനായ രാം എവിടെ നിന്നോ വീണ്ടും ട്രെയിനിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു.

ഗദ്ദാഫിയെ തേടുന്ന നാറ്റോ സംഘത്തെപ്പോലെ ഞങ്ങൾ മൂവർ സംഘം മുന്നിലെ കമ്പാർട്മെന്റിലെ ഇല്ലാത്ത ഫ്രണ്ടിന്റെ അടുത്തോട്ടു നീങ്ങി. ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഒഴുക്കിനെതിരെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തന്നെ കയ്യും കാലും കൊണ്ടു തുഴഞ്ഞു തുഴഞ്ഞു സെക്കന്റ് ക്ലസ്സ് ബോഗികളെല്ലാം കടന്നു ഏസി ചെയർകാറിന്റെ മുന്നിലെത്തി.


“ഇനിയും മുന്നിലാണോ നിങ്ങടെ ഫ്രണ്ട് ??”...വളരെ സാവകാശം റ്റിറ്റി ആരാഞ്ഞു. ട്രെയിനിനു നീളമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ കന്യാകുമാരി വരെ നടക്കാനും അങ്ങേർ തയ്യാറായിരുന്നു.

റ്റിറ്റി കഴുത്തിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ടു വന്ന രണ്ടു കൂതറകളെ കണ്ട പാടെ ചെയർകാറിലെ മാന്യന്മാരായ യാത്രക്കാർ പഞ്ചപുഛത്തോടെ മുഖം തിരിക്കുകയും ഇങ്ങനെയും സാമൂഹ്യവിരുദ്ധരോ എന്ന ഭാവത്തിൽ കഷ്ടം കഷ്ടം ഒന്നു പറഞ്ഞു തലകുലുക്കുകയും ചെയ്തു

“എന്താ ഉദ്ദേശം ?” മെല്ലെ ചെയർ കാറിലെ ഒഴിവുള്ള സീറ്റിൽ ഉപവിഷ്ടനായി ബാഗ് തുറന്നു റസീപ്റ്റ് ബുക് കയ്യിലെടുത്തു കൊണ്ടു റ്റിറ്റി ചോദിച്ചു.

ഞങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശം എന്താണെന്നു ഞങ്ങൾക്കു തന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നെങ്കിലും റ്റിറ്റിയുടെ ഉദ്ദേശം പകൽ പോലെ വ്യക്തമായിരുന്നു.

അടവുകളെല്ലാം പിഴച്ചു.ഇനി കാലിൽ കമിഴ്ന്നു വീഴുക തന്നെ രക്ഷ.

അല്ല ചേട്ടാ...സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മർദ്ദവും പരിതസ്ഥിതിയുടെ പരുപരുപ്പും കാരണം ടിക്കറ്റെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. രക്ഷിക്കണം....ഒരു ഭാവനടന്റെ ഒഴുക്കോടെ അത്രെയും നേരം കൊണ്ടുനടന്ന വീരരസം നൊടിയിടയിൽ
കരുണമാക്കി മാറ്റി ഞങ്ങൾ താണു കേണൂ.

“വിഷമിക്കണ്ട, റ്റിക്കറ്റ് ഞാൻ തരാം. 31 രൂപ റ്റിക്കെറ്റും 250 രൂപ ഫൈനും ചേർത്ത് ഒരാൾക്കു 281 രൂപ”

വെള്ളിടി വെട്ടി.. തലയിൽ പൊന്നീച്ച മുതൽ ഒട്ടകപ്പക്ഷി വരെ പറക്കുന്നവയും ഇനി പറക്കാൻ സാധ്യത ഉള്ളവയുമായ എല്ലാ ജീവികളും പറന്നു നടന്നു.

സാമദാനദീന രോദനങ്ങളൊന്നും ഫലിച്ചില്ല. റ്റിറ്റി പോക്കറ്റിന്റെ അസ്ഥിവാരം വരെ തോണ്ടി അവസാനചില്ലിക്കാശും കൈക്കലാക്കി ഒരു “സ്പെഷ്യൽ റ്റിക്കറ്റും” എഴുതി തന്നു.

അത്രയും നേരത്തെ പരിചയത്തിനിടയിൽ റ്റിറ്റികളുടെയും വിദ്യാർത്ഥികളുടെയും പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ വിഭിന്നതകളെയും ആശയസമരങ്ങളെയും പറ്റി വാചാലമായി സംസാരിച്ചു ഞങ്ങൾ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ചെറുപ്പത്തിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് റ്റിക്കറ്റ് ചെക്കർമാരിൽ നിന്നും രക്ഷപെടാൻ ട്രെയിനിന്റെ ഡോർ അടച്ചു വെളിയിൽ ഫുട്ബോർഡിൽ തൂങ്ങി നിന്നിരുന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നെന്നും അത്രയും ആമ്പിയറും “ആത്മാർത്ഥതയും” ഇന്നത്തെ പിള്ളേർക്കില്ലെന്നും റ്റിറ്റി തുറന്നടിച്ചു.

ആ പരിചയത്തിന്റെ പുറത്തു ഇനി ബാക്കി ഉള്ള ദൂരം ചെയർ കാറിൽ തന്നെ ഇരിക്കാമോ എന്നു റ്റിറ്റി യോടു ചോദിച്ചു. പറ്റിയതു പറ്റി. പൈസയും പോയി. ഇനി. അങ്ങനെ എങ്കിലും ഒന്നു മുതലാക്കണമല്ലോ. എന്തായാലും കാശു കൊടുത്തു ചെയർ കാറിൽ ഒരു യാത്ര ഉണ്ടാവില്ല. അതിങ്ങനെ നടക്കട്ടെ..

അവിടിരുന്നോ...തിരുവനന്തപുരം വരെ ഇനി വേറെ ചെക്കർ വരില്ല.
അങ്ങേർ അടുത്ത ആളെ തപ്പി പോയി !

കൊടുത്ത കാശു മുതലായോ എന്നു നോക്കാമെന്നോർത്തു അടുത്തസീറ്റിൽ ഇരുന്നു ഗൗരവഭാവത്തിൽ പത്രം വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന മാന്യനായ ചേട്ടനോട് ചോദിച്ചു

അല്ല ചേട്ടാ...തിരുവല്ല മുതൽ തിരുവനന്തപുരം വരെ ചെയർ കാറിനെത്രയാ ചാർജ് ??

ചേട്ടൻ അല്പം മുഖമുയർത്തി ഇത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ടു വീണ്ടും പത്രവായന തുടർന്നു.

ആ..എനിക്കറിയില്ല...ഞാനും ടിക്കറ്റെടുത്തിട്ടില്ല. സാധാരണ ചെയർ കാറിൽ റ്റിറ്റി കേറാറില്ല ! !!! 



*കോട്ടയംകാരിയായ സ്വന്തം കൂട്ടുകാരിയോട് നാഴികക്ക് നാല്പതു വട്ടം അടിക്കുന്ന ഡയലോഗ്