ഓൺസൈറ്റു പോകുന്നവനെ കൂട്ടുകാരെല്ലാം കൂടി ആവാഹിച്ചു എയർപോർട്ടിൽ കൊണ്ടുവിടുന്ന ഒരു ചടങ്ങുണ്ടായിരുന്നു പണ്ട്.മുക്കുവന്മാർ ഭൂതത്തെ ആവാഹിച്ച് കുപ്പിയിലാക്കി കടലിലേക്ക് വലിച്ചെറിയുന്ന പോലത്തെ ഒരു ആചാരം.അടുത്ത തിരയ്ക്ക് കുപ്പിയും ഭൂതവും കരയിലേക്കു തിരിച്ചു വരും എന്ന് ഉറപ്പുണ്ടെങ്കിലും വലിച്ചെറിയുന്ന സമയത്തെ സന്തോഷവും പ്രതീക്ഷയും ആവേശവുമൊക്കെയാണ് ഈ ആചാരത്തിന്റെ ഒരു കാതൽ.നമ്മൾ ഓണവും ദീപാവലിയുമൊക്കെ ആഘോഷിക്കുന്നതും ഏതാണ്ട് ഇതുപോലത്തെ ഏതോ ഒരു ഫീലിങ്ങ് കൊണ്ടാണല്ലോ? .ഈ ചടങ്ങ് ഇപ്പോഴുമുണ്ടോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. അതോ ഇതൊക്കെ പണ്ടുമുതലേ ബാച്ചീസിനു മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളോ ?
പറയാൻ വന്നത് ആദ്യമായി നാടുകടന്ന ഒരു ചരിത്രസംഭവത്തെക്കുറിച്ചാണ്. ജോലികിട്ടി ബാംഗ്ലൂർ മഹാനഗരത്തിൽ ഉലാത്തി(ഉലത്തി അല്ല) നടക്കുന്ന കാലം. കൂട്ടുകാർ പലരും അക്കരെ കടന്നു കഴിഞ്ഞു. എന്റെ വഞ്ചി അപ്പൊഴും കോറമംഗലയിൽ തന്നെ. ഓൺസൈറ്റു കാത്തുകിടക്കുന്ന സോഫ്റ്റ് വയർ എഞ്ചിനീയറും കെട്ടുപ്രായം കഴിഞ്ഞ് പുര നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന പെൺകൊച്ചും അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരേ വികാരമാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്. പെണ്ണിനെ കെട്ടിച്ചു വിടാൻ വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും ഉൽസാഹിക്കുമെന്ന വ്യത്യാസമെങ്കിലുമുണ്ട്. ഒരു സോഫ്റ്റ് വയർ എഞ്ചിനീയർക്ക് “നമുക്കു നാമേ പണിവത് ഓൺസൈറ്റ് , ഓഫ് ഷോറുമതുപോലെ” എന്നതു തന്നെ പ്രമാണം.
"വല്ലതും നടക്കുമോടേ" എന്ന് മറ്റു പല കൂട്ടുകാരെയും പോലെ എന്റെ അന്തരാത്മാവും എന്നോട് ചോദിച്ചു തുടങ്ങിയ ആ നിർണ്ണായക നിമിഷത്തിൽ ഞാൻ മാനേജരുടെ കാലിൽ കമിഴ്ന്നു വീണു. പ്രമോഷൻ , ഹൈക്ക്, ഉഴപ്പിനടക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം അങ്ങനെ സ്വന്തമായുണ്ടായിരുന്നതെല്ലം പണയം വച്ച് നികൃഷ്ടമായ ഒരു ബാർട്ടർ സമ്പ്രദായത്തിലൂടെ ആദ്യ ഓൺസൈറ്റ് നേടിയെടുത്തു. ആദ്യയാത്രയായതിനാൽ പുതുതായി ജോയിൻ ചെയ്യുന്ന ഒരു മാനേജരുടേ കൂടെ യാത്ര പ്ലാൻ ചെയ്യാൻ നിർദ്ദേശവും കിട്ടി.
പിശുക്കന്റെ മനസ്സുപോലെ വരണ്ടുകിടന്ന എന്റെ പാസ്സ്പോർട്ടിൽ ആദ്യ വിസയുടെ കുളിർമഴപെയ്തു.ടിക്കറ്റും ഇൻഷുറൻസും ഫോറെക്സും വന്നു.കീറത്തോർത്തുടുത്ത് നില്ക്കുന്ന ഗാന്ധിജിക്കു പകരം കോട്ടും സൂട്ടുമിട്ടു ഞെളിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന വാഷിംഗ്ടണിന്റെ പടമടിച്ച നോട്ടുകൾ കയ്യിൽ കിട്ടിയപ്പോൾ തന്നെ ഞാനൊരു എലൈറ്റ് ക്ലബ്ബിലെ മെംബറായതു പോലെ തോന്നി.
കൂട്ടുകാരായ ബാലൻ, സെനിൽ, അമ്പിളി (ജസ്റ്റ് എ ഫ്രണ്ട് ആന്റ് ഫിലോസഫർ ആയിരുന്ന കാലത്ത്) തുടങ്ങിയ മുക്കുവർ ഞാനെന്ന ഭൂതത്തെ എയർപോർട്ടിൽ കൊണ്ടുതള്ളി. എയർപോർട്ടെന്നൊക്കെ പറയുന്നത് വൻസംഭവമാണെന്ന് വിചാരിച്ച് വെൺചാമരവും ചപ്രമഞ്ചവും പ്രതീക്ഷിച്ചുവന്ന ഞാൻ കാണുന്നത് കംപ്ലീറ്റ് അലപ്പറ സെറ്റ് അപ്.മജസ്റ്റിക് ബസ്സ്റ്റാന്റിന്റെ പകുതി പോലുമില്ലാത്ത ഒരു കെട്ടിടം. അവിടെ മീഞ്ചന്തയിലെന്ന പോലെ കുട്ടയും വട്ടിയുമെടുത്ത് നെട്ടോട്ടമോടുന്ന അസംഖ്യം യാത്രക്കാരും.
ആ ജനസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് പുതിയ മാനേജറെ തപ്പിപ്പെറുക്കി എടുത്തു. പഴയ മനേജരുടെ മുന്നിൽ കീറിയ ചീട്ടൊക്കെ ഇവിടെ ഒട്ടിച്ചു ചേർത്ത് ഇമേജിന്റെ പുതിയൊരു ചീട്ടുകൊട്ടാരം തന്നെ പണിയണം....
കലാപരമായി പുതിയ മാനേജരെ കുപ്പിയിൽ നിറച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ഒരു സുന്ദരി വന്ന് തട്ടി വിളിച്ചു.
"സൂറിക്കിലോട്ടല്ലേ...നിങ്ങളുടെ ഫ്ലൈറ്റ് ഓവർബുക്ക്ഡ് ആണ്"..
"സാരമില്ല ചേച്ചീ...നിന്ന് പൊക്കോളാം...ആശിച്ചു കിട്ടിയ ചാൻസാ"....
"അതല്ല..യാത്ര നാളത്തേക്ക് മാറ്റിവക്കാമോ ? ഇന്ന് 5 സ്റ്റാർ അക്കോമഡേഷൻ തരാം. കോമ്പൻസേഷൻ ആയി 350 യൂറൊയും തരാം".
350 യൂറോ...മനസ്സിൽ സൂപ്പർ കമ്പൂട്ടറുകൾ വർക്ക് ചെയ്തു തുടങ്ങി..24000 രൂപ !!!
ഞാൻ ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി കൂടെ നില്ക്കുന്നതാരാ ? കടുത്ത ദൈവഭക്തനും പരമസാത്വികനുമായ എന്റെ മനേജർ.ഏതാനം ആഴ്ചകൾക്കു മുൻപ് മാത്രം ജോയിൻ ചെയ്ത, കൈകൾ മൊത്തം രക്ഷകൾ കെട്ടിയ പച്ചവെള്ളം ചവച്ചു കുടിക്കുന്ന പൂർണ്ണസസ്യഭുക്കായ ഒരു പാവം തെലുങ്കു ബ്രാഹ്മണൻ.
അപ്രൈസലും സാലറി റിവിഷനും അടുത്തു വരുന്നു. ചെകുത്താനു തലവര പണയം വച്ചാണ് ഞാനിങ്ങോട്ടേക്ക് പോന്നിരിക്കുന്നത് .ചോദ്യം കുഴപ്പിക്കുന്നതായി..24000 രൂപയും 5 സ്റ്റാർ താമസവും വേണോ അതോ ശോഭനമായ ഒരു ഭാവി വേണോ ? റിസ്കെടുക്കാനോ ? ഞാനോ ? അതും പുതിയ മനേജറുടെ മുന്നിൽ കമ്പനിയോടുള്ള ആത്മാർത്ഥത തെളിയിക്കാൻ കിട്ടിയിരിക്കുന്ന ഈ സുവർണ്ണ അവസരത്തിൽ.
തെലുങ്ക് പട്ടർക്ക് സ്കോർ ചെയ്യാനവസരം കൊടുക്കാതെ ചാടിക്കേറി് സുന്ദരിയോട് മൊഴിഞ്ഞു.
Sorry, We have an important client meeting on Monday, Cant even think of shifting it a bit
സുന്ദരി നിരാശയോടെ മടങ്ങി. സുന്ദരിമാരെ നിരാശരാക്കി വിടുന്നത് എനിക്കത്ര ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യമല്ലെങ്കിലും ശോഭനമായ ഭാവിക്കു വേണ്ടി ഞാനതങ്ങു സഹിച്ചു.
പിന്നെയും കടമ്പ പലതു കടക്കേണ്ടി വന്നു ആദ്യ യാത്രക്ക്. ഇമിഗ്രേഷൻ കൗണ്ടറിലെ ഒരു കന്നഡക്കാരനാണ് എന്നെ അലക്കിയുണക്കിയെടുക്കുന്ന ജോലി പിന്നീട് ഏറ്റെടുത്തത്.പാസ്സ്പോർട്ടും ഐഡീ കാർഡുമൊക്കെ വാങ്ങി ഭൂതക്കണ്ണാടി കൊണ്ടു പരിശോധിച്ചിട്ട് പുള്ളി ഒരു ചോദ്യം.
എല്ലി ഹോഗ്തായിതേ...?
ഓർക്കാപ്പുർത്ത് കന്നഡ കേട്ട പരുങ്ങലോടെ ഞാൻ
സൂ..സൂ..സൂറിച്ച്....
പരുങ്ങൽ കണ്ടിട്ട്..ചേട്ടൻ വീണ്ടും
കന്നഡ ഗൊത്തിൽവാ ?
സ്വല്പ ഗൊത്തു....
ഏനു ? വർഷ തുമ്പായിൽവാ ?
അതു ശരി...ഇനി സൂറിച്ചിൽ പോകാൻ കന്നഡയും പഠിക്കണോ ?
അവിടം കൊണ്ട് തീർന്നില്ല. കെട്ടിപ്പൊതിഞ്ഞു കൊണ്ടു വന്ന അച്ചാറിൽ ആറ്റം ബോംബുണ്ടോന്നും ഇറച്ചി മസാലയിൽ എൻറിച്ചെഡ് യുറേനിയമുണ്ടോ എന്നും മറ്റും പലതരം രാസ ജൈവ പരീക്ഷങ്ങൾ. മെറ്റൽ ഡിറ്റക്ടറു കൊണ്ട് ദേഹം മുഴുവനും നടത്തുന്ന കടത്തനാടൻ ചവിട്ടി തിരുമ്മലുകൾ. നടയടി ഒഴിച്ച് ഒരു ജയിൽപ്പുള്ളിക്ക് ആദ്യദിവസം ജയിലിൽ കിട്ടാവുന്ന മനസ്സാ വാചാ കർമ്മണാ ഉള്ള പീഢനങ്ങൾ.
എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് മനസ്സിലൊരല്പം കുളിരു വീണത് ഫ്ലൈറ്റിലെ ബോർഡിങ്ങ് പോയിന്റിൽ സുസ്മേര വദനയായി കൈ നീട്ടി നില്ക്കുന്ന സുന്ദരിയായ എയർ ഹോസ്റ്റസ് മദാമ്മയെ കണ്ടപ്പോഴാണ്.
വർഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പിനു ശേഷം അക്കരെക്കു കടക്കുന്ന എന്നെ പുഞ്ചിരിയോടെ മാടിവിളിക്കുന്ന യൂറോപ്പിന്റെ പ്രതീകമായി തോന്നി ആ സുന്ദരി.
നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ഭൂഖണ്ഡമേ.... ഞാനിതാ വരുന്നു നിന്റെ വിരിമാറിലേക്ക്,,,,,,
പടികൾ ചവിട്ടിക്കയറി, അവളുടെ മനോഹരമായ കൈ പിടിച്ചു കുലുക്കിയിട്ടു പറഞ്ഞു.
ഹലോ..ഐ ആം അതുൽ...നൈസ് റ്റു മീറ്റ് യു !
“ഹേയ് !” നാഗമാണിക്യമെടുക്കാൻ മരപ്പൊത്തിലോട്ടിട്ട കയ്യിൽ പാമ്പുകടിച്ച രാജകുമാരിയുടെ ഭാവത്തോടെ മദാമ്മ കൈ വലിച്ചു.
പിന്നീട് ആ മുഖത്തു വിരിഞ്ഞ പേരറിയാത്ത വികാരങ്ങളുടെ അർത്ഥവും വ്യാപ്തിയും ഗ്രഹിക്കാൻ ഞാൻ അശക്തനായിരുന്നെങ്കിലും ആ ചുണ്ടുകൾ മന്ത്രിച്ചത് പച്ചമലയാളത്തിൽ ഞാൻ വായിച്ചെടുത്തു.
“ഇവനേതാടാ ഈ കൂതറ”
ഭൂമിക്ക് അല്പം മുകളിലായി, ആകാശത്തിന് അല്പം താഴെയായി വിമാനത്തിന്റെ ചവിട്ടു പടിയിൽ, സ്ഥായിയായ “മിഴുങ്ങസ്യാ” ഭാവവുമായി കഥയുടെ പൊരുളറിയാതെ ഞാൻ നിന്നു
തൊട്ടു പുറകേ കയറിയ തെലുങ്കൻ മാനേജർ ട്രാവൽ പൗച്ച് തുറന്ന് ബോർഡിങ്ങ് പാസ്സ് എടുത്തു നീട്ടുന്നതു വരെ
അതു ശരി, ബോർഡിങ്ങ് പാസിനായിരുന്നല്ലേ എയർ ഹോസ്റ്റസ് കൈ നീട്ടിയത്.
എക്സ്ക്യൂസ് മി...ഞാൻ വിചാരിച്ചു....
**************************************
ആഴ്ചകൾക്കു ശേഷം,ശിശിരകാലത്തെ മരംകോച്ചുന്ന തണുപ്പിൽ,ഒരു ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ സ്മിർനോഫ് ലൈമിനും പൊരിച്ച കോഴിക്കുമൊപ്പം മനസ്സും പങ്കു വയ്ക്കവേ (ച്ഛേയ്...മനസ്സു മാത്രം, തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്) ,തെലുങ്ക് പട്ടർ എന്നോടു പറഞ്ഞു.
“നീയൊരു ഊളയാണെന്നാണ് ഞാനാദ്യം ഓർത്തത്..അല്ലേൽ ആരെങ്കിലും 24000 രൂപയും 5 സ്റ്റാർ അക്കോമഡേഷനും വേണ്ടെന്നു വയ്ക്കുമോഡാ കൂവേ ? ഈ തണുപ്പത്തിവിടെ പാഞ്ഞുവന്നിട്ട് എന്നാ മലമറിക്കാനാ ? നീയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനെങ്കിലും ആ പൈസ പോക്കറ്റിലാക്കിയേനെ”
വീണ്ടും തലക്കകത്ത് ഒരു വെള്ളിടി വെട്ട്...പറന്നു നടക്കുന്ന പൊന്നീച്ചകൾ ഒട്ടകപ്പക്ഷികൾ...
അത്തവണത്തെ സാലറി ഹൈക്ക് വന്നു.. എനിക്ക് വെറും 5% ഹൈക്ക്...ഇന്ത്യയുടെ ജിഡിപി ഗ്രോത്തിനെക്കാൾ 4% കുറവ് !!
എന്റെ സാമ്പത്തികവളർച്ച ശരാശരി ഇന്ത്യക്കാരന്റേതിന്റെ പകുതി മാത്രം !
തനിക്കിട്ടു പൈസേടെ പണിതന്നവനെ ഒരു തെലുങ്കൻ വെറുതേ വിടുമോ ?
24000 രൂപ, 5 സ്റ്റാർ അക്കോമഡേഷൻ, ഊള, 5% ഹൈക്ക്...
ഞാൻ ആരായി ?
പറയാൻ വന്നത് ആദ്യമായി നാടുകടന്ന ഒരു ചരിത്രസംഭവത്തെക്കുറിച്ചാണ്. ജോലികിട്ടി ബാംഗ്ലൂർ മഹാനഗരത്തിൽ ഉലാത്തി(ഉലത്തി അല്ല) നടക്കുന്ന കാലം. കൂട്ടുകാർ പലരും അക്കരെ കടന്നു കഴിഞ്ഞു. എന്റെ വഞ്ചി അപ്പൊഴും കോറമംഗലയിൽ തന്നെ. ഓൺസൈറ്റു കാത്തുകിടക്കുന്ന സോഫ്റ്റ് വയർ എഞ്ചിനീയറും കെട്ടുപ്രായം കഴിഞ്ഞ് പുര നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന പെൺകൊച്ചും അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരേ വികാരമാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്. പെണ്ണിനെ കെട്ടിച്ചു വിടാൻ വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും ഉൽസാഹിക്കുമെന്ന വ്യത്യാസമെങ്കിലുമുണ്ട്. ഒരു സോഫ്റ്റ് വയർ എഞ്ചിനീയർക്ക് “നമുക്കു നാമേ പണിവത് ഓൺസൈറ്റ് , ഓഫ് ഷോറുമതുപോലെ” എന്നതു തന്നെ പ്രമാണം.
"വല്ലതും നടക്കുമോടേ" എന്ന് മറ്റു പല കൂട്ടുകാരെയും പോലെ എന്റെ അന്തരാത്മാവും എന്നോട് ചോദിച്ചു തുടങ്ങിയ ആ നിർണ്ണായക നിമിഷത്തിൽ ഞാൻ മാനേജരുടെ കാലിൽ കമിഴ്ന്നു വീണു. പ്രമോഷൻ , ഹൈക്ക്, ഉഴപ്പിനടക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം അങ്ങനെ സ്വന്തമായുണ്ടായിരുന്നതെല്ലം പണയം വച്ച് നികൃഷ്ടമായ ഒരു ബാർട്ടർ സമ്പ്രദായത്തിലൂടെ ആദ്യ ഓൺസൈറ്റ് നേടിയെടുത്തു. ആദ്യയാത്രയായതിനാൽ പുതുതായി ജോയിൻ ചെയ്യുന്ന ഒരു മാനേജരുടേ കൂടെ യാത്ര പ്ലാൻ ചെയ്യാൻ നിർദ്ദേശവും കിട്ടി.
പിശുക്കന്റെ മനസ്സുപോലെ വരണ്ടുകിടന്ന എന്റെ പാസ്സ്പോർട്ടിൽ ആദ്യ വിസയുടെ കുളിർമഴപെയ്തു.ടിക്കറ്റും ഇൻഷുറൻസും ഫോറെക്സും വന്നു.കീറത്തോർത്തുടുത്ത് നില്ക്കുന്ന ഗാന്ധിജിക്കു പകരം കോട്ടും സൂട്ടുമിട്ടു ഞെളിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന വാഷിംഗ്ടണിന്റെ പടമടിച്ച നോട്ടുകൾ കയ്യിൽ കിട്ടിയപ്പോൾ തന്നെ ഞാനൊരു എലൈറ്റ് ക്ലബ്ബിലെ മെംബറായതു പോലെ തോന്നി.
കൂട്ടുകാരായ ബാലൻ, സെനിൽ, അമ്പിളി (ജസ്റ്റ് എ ഫ്രണ്ട് ആന്റ് ഫിലോസഫർ ആയിരുന്ന കാലത്ത്) തുടങ്ങിയ മുക്കുവർ ഞാനെന്ന ഭൂതത്തെ എയർപോർട്ടിൽ കൊണ്ടുതള്ളി. എയർപോർട്ടെന്നൊക്കെ പറയുന്നത് വൻസംഭവമാണെന്ന് വിചാരിച്ച് വെൺചാമരവും ചപ്രമഞ്ചവും പ്രതീക്ഷിച്ചുവന്ന ഞാൻ കാണുന്നത് കംപ്ലീറ്റ് അലപ്പറ സെറ്റ് അപ്.മജസ്റ്റിക് ബസ്സ്റ്റാന്റിന്റെ പകുതി പോലുമില്ലാത്ത ഒരു കെട്ടിടം. അവിടെ മീഞ്ചന്തയിലെന്ന പോലെ കുട്ടയും വട്ടിയുമെടുത്ത് നെട്ടോട്ടമോടുന്ന അസംഖ്യം യാത്രക്കാരും.
ആ ജനസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് പുതിയ മാനേജറെ തപ്പിപ്പെറുക്കി എടുത്തു. പഴയ മനേജരുടെ മുന്നിൽ കീറിയ ചീട്ടൊക്കെ ഇവിടെ ഒട്ടിച്ചു ചേർത്ത് ഇമേജിന്റെ പുതിയൊരു ചീട്ടുകൊട്ടാരം തന്നെ പണിയണം....
കലാപരമായി പുതിയ മാനേജരെ കുപ്പിയിൽ നിറച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ഒരു സുന്ദരി വന്ന് തട്ടി വിളിച്ചു.
"സൂറിക്കിലോട്ടല്ലേ...നിങ്ങളുടെ ഫ്ലൈറ്റ് ഓവർബുക്ക്ഡ് ആണ്"..
"സാരമില്ല ചേച്ചീ...നിന്ന് പൊക്കോളാം...ആശിച്ചു കിട്ടിയ ചാൻസാ"....
"അതല്ല..യാത്ര നാളത്തേക്ക് മാറ്റിവക്കാമോ ? ഇന്ന് 5 സ്റ്റാർ അക്കോമഡേഷൻ തരാം. കോമ്പൻസേഷൻ ആയി 350 യൂറൊയും തരാം".
350 യൂറോ...മനസ്സിൽ സൂപ്പർ കമ്പൂട്ടറുകൾ വർക്ക് ചെയ്തു തുടങ്ങി..24000 രൂപ !!!
ഞാൻ ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി കൂടെ നില്ക്കുന്നതാരാ ? കടുത്ത ദൈവഭക്തനും പരമസാത്വികനുമായ എന്റെ മനേജർ.ഏതാനം ആഴ്ചകൾക്കു മുൻപ് മാത്രം ജോയിൻ ചെയ്ത, കൈകൾ മൊത്തം രക്ഷകൾ കെട്ടിയ പച്ചവെള്ളം ചവച്ചു കുടിക്കുന്ന പൂർണ്ണസസ്യഭുക്കായ ഒരു പാവം തെലുങ്കു ബ്രാഹ്മണൻ.
അപ്രൈസലും സാലറി റിവിഷനും അടുത്തു വരുന്നു. ചെകുത്താനു തലവര പണയം വച്ചാണ് ഞാനിങ്ങോട്ടേക്ക് പോന്നിരിക്കുന്നത് .ചോദ്യം കുഴപ്പിക്കുന്നതായി..24000 രൂപയും 5 സ്റ്റാർ താമസവും വേണോ അതോ ശോഭനമായ ഒരു ഭാവി വേണോ ? റിസ്കെടുക്കാനോ ? ഞാനോ ? അതും പുതിയ മനേജറുടെ മുന്നിൽ കമ്പനിയോടുള്ള ആത്മാർത്ഥത തെളിയിക്കാൻ കിട്ടിയിരിക്കുന്ന ഈ സുവർണ്ണ അവസരത്തിൽ.
തെലുങ്ക് പട്ടർക്ക് സ്കോർ ചെയ്യാനവസരം കൊടുക്കാതെ ചാടിക്കേറി് സുന്ദരിയോട് മൊഴിഞ്ഞു.
Sorry, We have an important client meeting on Monday, Cant even think of shifting it a bit
സുന്ദരി നിരാശയോടെ മടങ്ങി. സുന്ദരിമാരെ നിരാശരാക്കി വിടുന്നത് എനിക്കത്ര ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യമല്ലെങ്കിലും ശോഭനമായ ഭാവിക്കു വേണ്ടി ഞാനതങ്ങു സഹിച്ചു.
പിന്നെയും കടമ്പ പലതു കടക്കേണ്ടി വന്നു ആദ്യ യാത്രക്ക്. ഇമിഗ്രേഷൻ കൗണ്ടറിലെ ഒരു കന്നഡക്കാരനാണ് എന്നെ അലക്കിയുണക്കിയെടുക്കുന്ന ജോലി പിന്നീട് ഏറ്റെടുത്തത്.പാസ്സ്പോർട്ടും ഐഡീ കാർഡുമൊക്കെ വാങ്ങി ഭൂതക്കണ്ണാടി കൊണ്ടു പരിശോധിച്ചിട്ട് പുള്ളി ഒരു ചോദ്യം.
എല്ലി ഹോഗ്തായിതേ...?
ഓർക്കാപ്പുർത്ത് കന്നഡ കേട്ട പരുങ്ങലോടെ ഞാൻ
സൂ..സൂ..സൂറിച്ച്....
പരുങ്ങൽ കണ്ടിട്ട്..ചേട്ടൻ വീണ്ടും
കന്നഡ ഗൊത്തിൽവാ ?
സ്വല്പ ഗൊത്തു....
ഏനു ? വർഷ തുമ്പായിൽവാ ?
അതു ശരി...ഇനി സൂറിച്ചിൽ പോകാൻ കന്നഡയും പഠിക്കണോ ?
അവിടം കൊണ്ട് തീർന്നില്ല. കെട്ടിപ്പൊതിഞ്ഞു കൊണ്ടു വന്ന അച്ചാറിൽ ആറ്റം ബോംബുണ്ടോന്നും ഇറച്ചി മസാലയിൽ എൻറിച്ചെഡ് യുറേനിയമുണ്ടോ എന്നും മറ്റും പലതരം രാസ ജൈവ പരീക്ഷങ്ങൾ. മെറ്റൽ ഡിറ്റക്ടറു കൊണ്ട് ദേഹം മുഴുവനും നടത്തുന്ന കടത്തനാടൻ ചവിട്ടി തിരുമ്മലുകൾ. നടയടി ഒഴിച്ച് ഒരു ജയിൽപ്പുള്ളിക്ക് ആദ്യദിവസം ജയിലിൽ കിട്ടാവുന്ന മനസ്സാ വാചാ കർമ്മണാ ഉള്ള പീഢനങ്ങൾ.
എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് മനസ്സിലൊരല്പം കുളിരു വീണത് ഫ്ലൈറ്റിലെ ബോർഡിങ്ങ് പോയിന്റിൽ സുസ്മേര വദനയായി കൈ നീട്ടി നില്ക്കുന്ന സുന്ദരിയായ എയർ ഹോസ്റ്റസ് മദാമ്മയെ കണ്ടപ്പോഴാണ്.
വർഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പിനു ശേഷം അക്കരെക്കു കടക്കുന്ന എന്നെ പുഞ്ചിരിയോടെ മാടിവിളിക്കുന്ന യൂറോപ്പിന്റെ പ്രതീകമായി തോന്നി ആ സുന്ദരി.
നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ഭൂഖണ്ഡമേ.... ഞാനിതാ വരുന്നു നിന്റെ വിരിമാറിലേക്ക്,,,,,,
പടികൾ ചവിട്ടിക്കയറി, അവളുടെ മനോഹരമായ കൈ പിടിച്ചു കുലുക്കിയിട്ടു പറഞ്ഞു.
ഹലോ..ഐ ആം അതുൽ...നൈസ് റ്റു മീറ്റ് യു !
“ഹേയ് !” നാഗമാണിക്യമെടുക്കാൻ മരപ്പൊത്തിലോട്ടിട്ട കയ്യിൽ പാമ്പുകടിച്ച രാജകുമാരിയുടെ ഭാവത്തോടെ മദാമ്മ കൈ വലിച്ചു.
പിന്നീട് ആ മുഖത്തു വിരിഞ്ഞ പേരറിയാത്ത വികാരങ്ങളുടെ അർത്ഥവും വ്യാപ്തിയും ഗ്രഹിക്കാൻ ഞാൻ അശക്തനായിരുന്നെങ്കിലും ആ ചുണ്ടുകൾ മന്ത്രിച്ചത് പച്ചമലയാളത്തിൽ ഞാൻ വായിച്ചെടുത്തു.
“ഇവനേതാടാ ഈ കൂതറ”
ഭൂമിക്ക് അല്പം മുകളിലായി, ആകാശത്തിന് അല്പം താഴെയായി വിമാനത്തിന്റെ ചവിട്ടു പടിയിൽ, സ്ഥായിയായ “മിഴുങ്ങസ്യാ” ഭാവവുമായി കഥയുടെ പൊരുളറിയാതെ ഞാൻ നിന്നു
തൊട്ടു പുറകേ കയറിയ തെലുങ്കൻ മാനേജർ ട്രാവൽ പൗച്ച് തുറന്ന് ബോർഡിങ്ങ് പാസ്സ് എടുത്തു നീട്ടുന്നതു വരെ
അതു ശരി, ബോർഡിങ്ങ് പാസിനായിരുന്നല്ലേ എയർ ഹോസ്റ്റസ് കൈ നീട്ടിയത്.
എക്സ്ക്യൂസ് മി...ഞാൻ വിചാരിച്ചു....
**************************************
ആഴ്ചകൾക്കു ശേഷം,ശിശിരകാലത്തെ മരംകോച്ചുന്ന തണുപ്പിൽ,ഒരു ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ സ്മിർനോഫ് ലൈമിനും പൊരിച്ച കോഴിക്കുമൊപ്പം മനസ്സും പങ്കു വയ്ക്കവേ (ച്ഛേയ്...മനസ്സു മാത്രം, തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്) ,തെലുങ്ക് പട്ടർ എന്നോടു പറഞ്ഞു.
“നീയൊരു ഊളയാണെന്നാണ് ഞാനാദ്യം ഓർത്തത്..അല്ലേൽ ആരെങ്കിലും 24000 രൂപയും 5 സ്റ്റാർ അക്കോമഡേഷനും വേണ്ടെന്നു വയ്ക്കുമോഡാ കൂവേ ? ഈ തണുപ്പത്തിവിടെ പാഞ്ഞുവന്നിട്ട് എന്നാ മലമറിക്കാനാ ? നീയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനെങ്കിലും ആ പൈസ പോക്കറ്റിലാക്കിയേനെ”
വീണ്ടും തലക്കകത്ത് ഒരു വെള്ളിടി വെട്ട്...പറന്നു നടക്കുന്ന പൊന്നീച്ചകൾ ഒട്ടകപ്പക്ഷികൾ...
അത്തവണത്തെ സാലറി ഹൈക്ക് വന്നു.. എനിക്ക് വെറും 5% ഹൈക്ക്...ഇന്ത്യയുടെ ജിഡിപി ഗ്രോത്തിനെക്കാൾ 4% കുറവ് !!
എന്റെ സാമ്പത്തികവളർച്ച ശരാശരി ഇന്ത്യക്കാരന്റേതിന്റെ പകുതി മാത്രം !
തനിക്കിട്ടു പൈസേടെ പണിതന്നവനെ ഒരു തെലുങ്കൻ വെറുതേ വിടുമോ ?
24000 രൂപ, 5 സ്റ്റാർ അക്കോമഡേഷൻ, ഊള, 5% ഹൈക്ക്...
ഞാൻ ആരായി ?























