പഥികന്റെ കാൽപാട്



Showing posts with label കോളേജ്. Show all posts
Showing posts with label കോളേജ്. Show all posts

Thursday, December 15, 2011

സുഗന്ധം പരത്തിയ ഒരു വൈവ


എട്ടാം സെമസ്റ്റർ വൈവക്ക് ഊഴം കാത്തിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ കൂട്ടുകാരൻ ഫൈസലിന്‌ ഉൾവിളിയുണ്ടാവുന്നത്.അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള ഉൾവിളി.

കക്കൂസിൽ പോണം.

ആൽഫബെറ്റിക്കൽ ഓർഡറിൽ ആദ്യപേരുകാരനായിരുന്നതു കൊണ്ട് വൈവാ പരിപാടികളൊക്കെ ആദ്യമേ കെട്ടിപ്പൂട്ടി കോനയടിച്ചു നടന്നിരുന്ന എന്നെ ഫൈസൽ തോണ്ടി വിളിക്കുന്നു.

മണിച്ചിത്രത്താഴിലെ ഇന്നസന്റ് സ്റ്റൈലിൽ..

“
കക്കൂസിൽ പോണമെടാ”

“
നീ ധൈര്യമായി പൊയ്ക്കോ.. ഞാൻ മോറൽ സപ്പോർട്ട് തരം ”

“
അല്ലെടാ....നിന്റെ ഹോസ്റ്റലിൽ പോണം..”

“
ങേ..കോളേജിലെ കക്കൂസൊക്കെ ഫുള്ളാണോ ? ”

“
അതല്ല..ഇവിടെ ഒന്നും നീറ്റല്ല..പോരാത്തതിന്‌ ഒരോരുത്തനൊക്കെ വേണ്ടാത്തത് കുത്തി വരച്ചു വച്ചിരിക്കുവല്ലേ..കോൺസന്റ്രേഷൻ പോകും”

കോൺസ്റ്റിപേഷന്‌ കോൺസണ്ട്രേഷൻ നിർബന്ധം !!

അവനെ തൂക്കിയെടുത്ത് ബൈക്കിലിരുത്തി, ഹോസ്റ്റലിലേക്ക്.

കലാപരിപാടികളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ടവ്വലുമുടുത്തിറങ്ങിയപ്പോഴാണ്‌ അവന്‌ സ്വന്തം ലൂക്ക് ആന്റ് അപ്പിയറെൻസിനെപ്പറ്റി ബോധമുണ്ടാകുന്നത്.

റൂമിൽ കണ്ട ഒരു പെർഫ്യൂം എടുത്ത് ഒരു വീശ്...ദേഹത്തും പിന്നെ ഹാങ്ങറിൽ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഷർട്ടിലും ..

ക്ലാ..ക്ലൂ...ക്ലസ് ..ക്ലാ​‍ാ​‍ാൻ

പരിചയമില്ലാത്ത രൂക്ഷഗന്ധം പെർഫ്യൂമിന്‌..


കുപ്പി പരിശോധിച്ചു.. മണ്ണെണ്ണ !!!

റൂമിലൊരിടത്ത് “കൊളോണിയലിസത്തിന്റെ” ആദ്യമുന്നേറ്റങ്ങൾ നടത്തിയിരുന്ന ഉറുമ്പിൻ പറ്റത്തെ സ്പ്രേ ചെയ്ത് തുരത്താൻ സഹമുറിയൻ ബെന്നി പെർഫ്യൂം കുപ്പിയിലടച്ച് സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന കരിനീലനിറത്തിലുള്ള നല്ല ഒന്നാം തരം റേഷൻ മണ്ണെണ്ണ.

“
അളിയാ..കലിപ്പായെന്നാ തോന്നുന്നേ, വൈവ ഇപ്പം തുടങ്ങും..എനിക്കാണെങ്കിൽ വേറെ ഉടുപ്പൊന്നുമില്ല.”

“
നീയായി നിന്റെ പാടായി, ...ഈ രക്തത്തിൽ എനിക്കു പങ്കില്ല”

“
നാറിയവനെ ചാരിയാൽ ചാരിയവനും നാറും” എന്ന ഐൻസ്റ്റീൻ തത്ത്വം അറിയാവുന്ന ഞാൻ ഓൺ ദി സ്പോട്ടിൽ അവനെ കൈയ്യൊഴിഞ്ഞു.

എന്നാലും നിക്കറിൽ മുള്ളിയ നഴ്സറിക്കുട്ടി ടീച്ചറിനെ നോക്കുന്നതു പോലെയുള്ള അവന്റെ അതിദയനീയമായ നോട്ടം കണ്ട് ആർദ്രഹൃദയനും
വിശാലമനസ്കനുമായ   എന്റെ മനസ്സ് അലിഞ്ഞലിഞ്ഞ് ഇല്ലാതെയായി.

മുറി മൊത്തം തപ്പി എന്റെ ഇരട്ടി വലിപ്പമുള്ള അവനാകെ പാകമാകുന്ന ഒരു ജുബ്ബയും സംഘടിപ്പിച്ച് ടച്ചിങ്ങ്സ് ഒട്ടും പാടില്ല എന്ന കണ്ടീഷനിൽ അവനെ തൂക്കിയെടുത്ത് ബൈക്കിന്റെ പിന്നിലിരുത്തി വൈവാ ഹാളിൽ ഡൗൺലോഡ് ചെയ്തു.

ഫൈനൽ ഇയർ വൈവക്ക്, ജുബ്ബയുമിട്ട് കമ്പ്ലീറ്റ് കണ്ട്രി ലുക്കിൽ മുന്നിൽ വന്നു ചാടിയ ഫൈസലിനെ കീരി ഗോപാലൻ സർ കടിച്ചുകുടഞ്ഞു.


“
What are the advantages and disadvantages of FIR filters compared to IIR counterparts ? ”
"How is a floating point number stored in computer memory ?"

കീരി  ഗോപാലൻ സാറിന്റെ ബൗൺസറുകൾ ചുടുനെടുവീർപ്പുകളായി അവന്റെ അന്തരാളങ്ങളിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി, വിയർപ്പുകണങ്ങളായി ബഹിർഗമിച്ചു...
മുഖത്ത് ഉരുണ്ടു കൂടിയ വിയർപ്പ് തുള്ളികളെ അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നെടുത്ത തൂവാലകൊണ്ട് തുടച്ചു കളഞ്ഞു.

ആ തൂവാലയിൽ നിന്ന് അപ്രതീക്ഷിതമായ വേറൊരു രൂക്ഷഗന്ധമടിച്ച ഫൈസലും ഫൈസലിന്റെ കയ്യിലേക്ക് നോക്കി ഗോപാലൻ സാറും ഒരുപോലെ ഞെട്ടി.

വൈവാ ഹാളിന്റെ കണ്ണാടിക്കൂടിലൂടെ പുറത്തു കാത്തു നില്ക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾക്കിടയിൽ ആ ഞെട്ടൽ ഒരു മെക്സിക്കൻ വേവ് പോലെ പടർന്നു.


ഫൈസൽ സ്വന്തം കയ്യിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി ആ നഗ്ന സത്യം ഉറപ്പു വരുത്തി...തൂവാലക്കു പകരം കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നത് ഹോസ്റ്റലിൽ കോർ ഡമ്പ് ചെയ്യുന്ന സമയത്ത് ഊരി പോക്കറ്റിൽ തിരുകി വച്ച, തുടർന്നുള്ള കോലാഹലത്തിനിടയിൽ എടുത്തണിയാൻ വിട്ടു പോയ
പുണ്യപുരാതനമായ കുന്നത്തിന്റെ  ചുവന്ന ഷഡ്ഡി ! 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ഈ പോസ്റ്റോടു കൂടി, തൽക്കാലത്തേക്ക് പെട്ടിയും കിടക്കയുമായി നാട്ടിലേക്ക് പാക്ക് ചെയ്യുന്ന കാര്യം അറിയിച്ചു കൊള്ളുന്നു..ഇനി മൂന്നാഴ്ച്ച പെരിയാറിന്റെ തീരത്തുള്ള വീട്ടിൽ അണപൊട്ടുന്നതും കാത്ത്:)
ഡാം പോട്ടുമ്പോൾ മലയാറ്റൂർ മലയിലേക്ക് ഓടികയറാനാണ് പരിപാടി...വേറെ ആർക്കെങ്കിലും ഇതേ പരിപാടി ഉണ്ടെങ്കിൽ അറിയിക്കുക..മലയാറ്റൂരിൽ ഒരു ബ്ലോഗ് മീറ്റ് നടത്താം. :)

എല്ലാവർക്കും ക്രിസ്‌മസ് , നവവത്സര ആശംസകൾ

Monday, November 14, 2011

അവൾ..!

ഓർമ്മയുടെ ചിതറിത്തെറിച്ച കണ്ണാടിത്തുണ്ടുകളിലിന്നും ഒളിമങ്ങാതെ തിളങ്ങുന്ന ആ മുഖം...അവൾ !!

എങ്ങനെയാണവളെ വിശേഷിപ്പിക്കേണ്ടതെന്നെനിക്കറിയില്ല. മന്ദമാരുതനിൽ പാറിപ്പറക്കുന്ന അവളുടെ അലസമായ മുടിയിഴകൾ കാറ്റിനോട് കൊഞ്ചുകയാണോ എന്ന് തോന്നും. ആഴിയെയും ഊഴിയെയും ഒരുമിച്ചാവാഹിച്ചൊളിപ്പിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന ആഴമേറിയ ആ കരിനീലക്കണ്ണുകളെക്കുറിച്ച് എത്ര പറഞ്ഞാലാണ്‌ മതിയാവുക? അസ്തമയസൂര്യനഭിമുഖമായി അവൾ നിൽക്കുമ്പോൾ ആ കവിളിണകളിൽ തട്ടിത്തെറിക്കുന്ന സൂര്യരശ്മികൾക്ക് എന്തൊരു ശോഭയാണ്‌ ?

കവിത പോലെ, കുളിർകാറ്റു പോലെ.....അവൾ !!


അവളെ ആദ്യം കാണുന്നത് എഞ്ചിനീയറിങ്ങ് കോളേജിലെ ആദ്യദിവസമാണ്‌,എന്റെ, ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സ് മുറിയിൽ വച്ച്. പഠനകാലം മുഴുവൻ ആൺകുട്ടികൾ മാത്രമുള്ള സ്കൂളിൽ ചിലവഴിച്ച വെറുമൊരു സങ്കോചക്കാരനായിരുന്നു ഞാനന്ന്. അവളുടെ സാമീപ്യം ആഹ്ലാദത്തെക്കാളുപരി അകാരണമായ ഒരു ഭയമായിരുന്നു എനിക്കു നൽകിയത് .മിഴികളുടക്കാതെ വഴിമുടക്കാതെ അകലെ നിന്ന് മാത്രം അവളെ നോക്കിക്കാണാൻ ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.അവളുടെ ലാസ്യമായ ചലനങ്ങളും സ്ത്രൈണമായ മുഖവിക്ഷേപങ്ങളും മനസ്സിന്റെ ക്യാൻവാസിൽ കടുംനിറങ്ങൾ ചേർക്കാതെ ഞാൻ കോറിയിട്ടു.

ചക്രവാളസീമയിലേക്ക് അവളുടെ കൈകോർത്തു പിടിച്ചു നടക്കുന്നതും അവൾക്കു വേണ്ടി ആകാശത്തു മഴവില്ലു വരക്കുന്നതും ആലിപ്പഴം പൊഴിക്കുന്നതും ഞാൻ കിനാവു കണ്ടു.. അവളുടെ സാങ്കൽപ്പികമായ സൗഹൃദത്തിനു വേണ്ടി മാത്രം ഞാനെനിക്കു ചുറ്റും ഏകാന്തതയുടെ ഒരു വലയം തീർത്തു.

യാഥാർത്ഥ്യത്തിലെ അവളുടെ ലോകം എങ്കിലും എനിക്കന്യമായി തന്നെ തുടർന്നു.പ്രവേശനമില്ലെന്ന് ഉറച്ച് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ആ ലോകത്തിൽ നിന്ന് താല്പര്യമില്ലാത്തവനെ പോലെ ഞാൻ അകന്നു നില്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവളുൾപടെയുള്ള സഹപാഠികൾ എന്നെ അഹങ്കാരി എന്നും സ്വപ്നജീവി എന്നും വിശേഷിപ്പിച്ചു.

ആഴ്ചകളും മാസങ്ങളും വർഷങ്ങളും കടന്നു പോയി.രാഷ്ട്രീയവും ഹോസ്റ്റൽ ജീവിതവും പുതിയ സുഹൃത്തുക്കളും എന്നിലെ ലജ്ജാലുവിനെ കുറേയൊക്കെ മാറ്റിയെടുത്തു.അവളൊഴികെയുള്ള മറ്റു പെൺകുട്ടികളുമായി അടുത്തിടപഴകാനും കൂട്ടുകൂടാനും ഞാൻ ശീലിച്ചു.കാന്റീനിന്റെ കോലാഹലത്തിലും ലൈബ്രറിയുടെ സ്വകാര്യതയിലും വാരാന്ത്യത്തിൽ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന തീവണ്ടിയുടെ പടവുകളിലും പുതിയ കൂട്ടുകാരികളുമായി അർത്ഥശൂന്യമായ കിന്നാരങ്ങൾ പറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴും മനസ്സിൽ അവൾ മാത്രമായിരുന്നു..കയ്യെത്തും ദൂരെ..എന്നാൽ കാതങ്ങൾക്കകലെ.


ഞങ്ങളുടെ പേരുകൾ ആദ്യമായി ചേർത്തെഴുതിയത് കോളേജിൽ കാമ്പസ് ഇന്റർവ്യൂവിനു വന്ന ഒരു സ്ഥാപനമാണ്‌.വിദൂരനഗരത്തിലെ അവരുടെ ശാഖയിലേക്ക് ജോലിക്കായി തിരഞ്ഞെടുത്തവരിൽ ഞാനും അവളും മാത്രം - ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സിൽ നിന്ന്. അടുത്തടുത്ത വരികളിൽ ഞങ്ങളുടെ പേരുകൾ എഴുതിയിരുന്ന ആ പത്രിക എത്രയാവർത്തി വായിച്ചിട്ടുണ്ടാവും എന്നെനിക്കോർമ്മയില്ല.

ജീവിതം പറിച്ചു നട്ട അപരിചിതമായ പുതിയ നഗരത്തിൽ എനിക്കവളെയും അവൾക്കെന്നെയും അത്യാവശ്യമായിരുന്നു. മലരും മഞ്ഞച്ചോറും പ്രസാദം തരുന്ന അമ്പലങ്ങളിലും കുപ്പിവളകളും ചായക്കൂട്ടുകളും വില്ക്കുന്ന കടകളുള്ള ഗലികളിലും ഞങ്ങൾ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടന്നു.അസ്തമയ സൂര്യൻ വിണ്ണിൽ ചെഞ്ചായം പൂശുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ, കായൽപ്പരപ്പിലെ ബുദ്ധപ്രതിമയിൽ കണ്ണുനട്ടിരുന്ന് കഥകൾ പറഞ്ഞു. നഗരജീവിതത്തിന്റെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന വേഗതയെയും തിളങ്ങുന്ന വർണ്ണപ്പകിട്ടിനെയും നോക്കിനിന്ന് വിസ്മയപ്പെട്ടു, ചിലപ്പോളതിനെ പരിഹസിച്ചു, ചിലപ്പോൾ അതിലേക്ക് അലിഞ്ഞു ചേരാൻ ശ്രമിച്ചു.ഓരോ കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു സന്തോഷങ്ങളും ദുഖങ്ങളും പ്രശ്നങ്ങളുമായി എന്നിലേക്ക് അവളോടി വരുമ്പോഴും നിഷ്കളങ്കമായ സൗഹൃദത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകളിൽ കൊട്ടിയടച്ച മനസ്സിന്റെ വാതിൽ ഞാൻ തുറന്നില്ല . ചപലമായ എന്റെ മനസ്സ് ഒരിക്കലും അവൾ കാണരുതെന്ന് എനിക്കു നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്കു നേരേ അവൾ മുഖം തിരിക്കുന്നതും വിഡ്ഢിയെന്നു പരിഹസിക്കുന്നതും എനിക്കു താങ്ങാനാവുമായിയിരുന്നില്ല. അവളുടെ സൗഹൃദവും സാമീപ്യവും എനിക്കത്രക്കു പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. എങ്കിലും അനിവാര്യമായ ആ വേർപിരിയൽ ഏതു നിമിഷവും ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു.വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്നത് തുറന്നു പറയണമെന്നും അതിനു ശേഷം അവളിൽ നിന്ന് ഓടിയകലണമെന്നും ഞാനാശിച്ചു. അതിനായി ഹൃദയത്തിന്റെ ആലയിൽ വാക്കുകൾ കാച്ചിക്കുറുക്കി സ്വരൂക്കൂട്ടി വച്ചു.


രണ്ടുമാസത്തെ പരിശീലനത്തിനു ശേഷം ഞാൻ ജോലിക്ക് നിയുക്തനായത് മറ്റൊരു നഗരത്തിൽ.ജീവിതനദിയുടെ സമയാനുസൃതമായ വഴിതിരിച്ചുവിടൽ.ഹൃദയഭാരത്തോടെ അവളോട് യാത്ര പറയുമ്പോഴും മനസ്സിന്റെ തിരശ്ശീല താണു തന്നെ കിടന്നു.പറയാൻ കൊതിച്ച വാക്കുകൾ മനസ്സിന്റെ തീനാളങ്ങളിൽ ശലഭങ്ങളെപ്പോലെ എരിഞ്ഞടങ്ങി.

അവളുടെ നിഴൽക്കൂട്ടിൽ നിന്നകന്നത് ജീവിതത്തെ ഒരു പുതിയ കാഴ്ചപ്പാടോടെ നോക്കിക്കാണാൻ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിരിക്കാം.പ്രായോഗികജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ പരീക്ഷണശാലയിൽ പൊള്ളുന്ന അനുഭവങ്ങളായിരുന്നു പാഠപുസ്തകങ്ങൾ.ഭാവിയെക്കുറിച്ചും ജീവിതത്തിലെ ലക്ഷ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും ആദ്യമായി ആലോചിച്ചു തുടങ്ങിയതവിടെ വച്ചാണ്‌. പുതിയ ലോകവും കൂട്ടുകാരും ജീവിതരീതികളും എന്റെ ചിന്തകൾക്ക് വെള്ളവും വെളിച്ചവുമേകി. അവളുമായുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ ശുഭദിനാശംസകളിലും ചുരുക്കം ഫോൺ വിളികളിലും മാത്രമായി ഒതുങ്ങി.
 

അവളെ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടിയത് ഏറേക്കാലത്തിനു ശേഷം ഔദ്യോഗികാവശ്യത്തിനായി അവളുടെ ഓഫീസിൽ എത്തിയപ്പോഴായിരുന്നു. 

ജീവിതത്തിലാദ്യമായി കണ്ഠമിടറാതെ വാക്കുകൾക്കു പരതാതെ അവളോട് സംസാരിച്ചു. വാതോരാതെ പറയാൻ വിശേഷങ്ങളേറെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ക്ലാസ്സ്മേറ്റുകളുടെ കഥകൾ, പുതിയ നഗരത്തിലെ വിശേഷങ്ങൾ,ദീപ്തമായ കഴിഞ്ഞ കാലത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ

ജോലിയുടെ തിരക്കുകളും സുഹൃത്തുക്കളുടെ വിശേഷങ്ങളും അങ്ങനെ പലപല കാര്യങ്ങൾ അവളും.

ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം ഓഫീസ് വളപ്പിലുള്ള പൂന്തോട്ടത്തിലൂടെ അലസമായി നടക്കവേ അവളോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു..

“നിനക്കറിയാമോ...ഒരിക്കൽ ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു...”

മിഴിയിണയിൽ പൊട്ടി വിരിഞ്ഞ ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെയായിരുന്നു അവളുടെ മറുപടി.


“
ഒരിക്കൽ സ്നേഹിച്ചിരുന്നെന്നോ ? നീ എന്നെ ഇപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്നെന്നാണ്‌ ഞാൻ വിചാരിച്ചത്”

“എനിക്കറിയില്ല..ഒരുപക്ഷേ എനിക്കിപ്പോൾ വളരെ പ്രാക്ടിക്കലായി നിന്നെ സ്നേഹിക്കാം...ആർജ്ജിച്ച പക്വതയുടെയും ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെയും ബലത്തിൽ നിന്നോട് പ്രണയാഭ്യർത്ഥന നടത്താം..അക്കൌണ്ടിൽ വന്നു വീഴുന്ന അക്കങ്ങളുടെ ഉറപ്പിൽ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്യാം .പക്ഷേ..പക്ഷേ...വേറൊന്നുമാലോചിക്കാതെ ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെ, സ്നേഹിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന എന്റെ ആ ഹൃദയം , അതെനിക്കെവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.”

അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം പോയ്മറഞ്ഞുവോ ? അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാനാണെനിക്കിഷ്ടം.ഒരൊളി കണ്ണുകൊണ്ടുപോലും അതൊന്ന് നോക്കി ഉറപ്പു വരുത്താനുള്ള ധൈര്യം എന്തുകൊണ്ടോ എനിക്കന്ന് വന്നില്ല.




സമർപ്പണം : കാല്പനികമായ വിഭ്രാന്തിയുടെ മധുചഷകത്തിലല്ല ജീവിതയാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ കയ്പ്പുനീരിലാണ്‌ പ്രണയത്തിന്റെ മാറ്റുരച്ചു നോക്കേണ്ടതെന്നു പഠിപ്പിച്ചു തന്ന എന്റെ കൂട്ടുകാരിയ്ക്ക്.

Monday, August 1, 2011

ലോക്കപ്പിലേക്ക് !

സമൂഹത്തിലെ അനീതികളെ ശക്തമായെതിർക്കാനും വേണ്ടി വന്നാൽ ഭരണകൂടത്തോടും വ്യവസ്ഥിതികളോടും ഏറ്റുമുട്ടാനും യുവതലമുറക്കു ബാധ്യത ഉണ്ടെന്നാണ്‌ എന്റെ അഭിപ്രായം. ആശയപരമായ അത്തരം സംഘട്ടനങ്ങളിൽ നിയമത്തിന്റെ പിൻബലമുള്ള ഭരണകൂടത്തിനു തന്നെ ആയിരിക്കും സ്വാഭാവികമായും മുൻതൂക്കം.അവിടെയാണ്‌ അറസ്റ്റ്‌ വരിക്കൽ ജയിൽ നിറക്കൽ തുടങ്ങിയ സമരമാർഗ്ഗങ്ങളുടെ പ്രസക്തി.ഗാന്ധിജിയും ബാലഗംഗാധരതിലകനും സുഭാഷ്‌ ചന്ദ്രബോസുമൊക്കെ കാണിച്ചു തന്ന വഴി. അത്തരം ഒരു കർത്തവ്യം സുധൈര്യം ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്കും ഒരിക്കൽ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്‌.

സംഭവം നടക്കുന്നത് വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പാണ്‌.പ്രൊജെക്റ്റും സെമിനാറും ക്യാമ്പസ്‌ ഇന്റെർവ്യുകളുമൊക്കെ ആയി എഞ്ചിനീറിങ്ങ്‌ ഫൈനൽ ഇയർ കൊടുമ്പിരിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയം.കാമ്പസ് ഇന്റെർവ്യൂവിലൂടെ ഒരു ജോലി എങ്ങനെയെങ്കിലും സമ്പാദിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അപൂർവ്വം ചില അതിബുദ്ധിമാന്മാരൊഴികെ ബാക്കിയുള്ള മിക്കവാറും വിദ്യാർത്ഥികളുടെ പരമമായ ലക്ഷ്യം. ഒരു ഗതി പിടിക്കാനുള്ള ആവേ
ശമോ കോർപറേറ്റ് ജീവിതത്തിന്റെ പ്രലോഭനമോ ഒന്നും ആയിരുന്നില്ല ഇതിനു പിന്നിലെ പ്രധാന പ്രചോദനം.അക്കാലത്ത്‌ ഒരു ജോലി എന്നതു നാളെയുടെ ഉപജീവനത്തെക്കാൾ ഇന്നിന്റെ അതിജീവനത്തിന്റെ ആവശ്യമായിരുന്നു . വീട്ടുകാർക്കും നാട്ടുകാർക്കും ഇടയിൽ സ്വന്തം അസ്തിത്വം തെളിയിക്കാനും വെറും പാഴനല്ലെന്നു സ്വയം ബോധ്യപ്പെടുത്താനും എന്തിന്‌ ഡെമോക്ളിസിന്റെ വാളുപോലെ നേർത്ത നൂലിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്നാടുന്ന ലൈനുകൾ ഉറപ്പിച്ചുകെട്ടാനും വരെ ഒരു “ഓഫർ ലെറ്റർ” കൂടിയേ കഴിയുകയുള്ളായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് നാസയിലെ സയന്റിസ്റ്റിന്റെ മുതൽ മാർജിൻ ഫ്രീ സ്റ്റോറിലെ ടൈപ്പിസ്റ്റിന്റെ വരെയുള്ള ജോലിക്കായുള്ള ടെസ്റ്റുകൾ തുല്യപ്രാധാന്യത്തോടെ തുല്യഗൗരവത്തോടെ എഴുതിപ്പോന്നു.

കോളേജിനു വെളിയിൽ കാമ്പസ് ഇന്റർവ്യൂകൾ നടത്തിയിരുന്ന മഹാസ്ഥാപനമായിരുന്നു എറണാകുളത്തെ ഷ്രെഡ്സ്. എറണാകുളത്തു പോയി ടെസ്റ്റ് എഴുതണമെന്നുള്ള വസ്തുത ഞങ്ങൾ ചില അഭിമാനികളായ തിരുവനന്തപുരത്തുകാർക്കു സഹിക്കാവുന്നതിലുമപ്പുറം ആയിരുന്നെങ്കിലും വേറെ ഗതിയില്ലായിരുന്നതിനാൽ ഒരനുഷ്ഠാനം പോലെ എല്ലാ ആഴ്ചയും പോയി മുഖം കാണിക്കുമായിരുന്നു


തിരുവനന്തപുരത്തു നിന്ന് രാവിലെ 5 മണിക്കു തിരിക്കുന്ന വേണാട് എക്സ്പ്രസ്സിലായിരുന്നു എറണാകുളം പര്യവേഷണം.ഞങ്ങൾ ചില ലോക്കൽസിന്റെ ഒപ്പം മറ്റു സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സുഹൃത്തുക്കളും കാണും തിരുവനന്തപുരത്തു നിന്നും ട്രെയിൻ കയറാൻ.ഒന്നിച്ചു യാത്ര ചെയ്യുന്നതിന്റെ രസം, തലേന്ന് ഒന്നിച്ചു വല്ലതും പഠിക്കാമെന്ന മിഥ്യാധാരണ ഇങ്ങനെ പലതായിരുന്നു ഇത്തരം പ്ലാനിങ്ങിനു പിന്നിൽ.

ശനിയാഴ്ചകളിലായിരുന്നു മിക്കവാറും ടെസ്റ്റുകൾ. വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ, അടുത്ത അങ്കം വെട്ടാനുള്ള യോദ്ധാക്കൾ ഒന്നിച്ചു കൂടിയിരുന്നതു മ്യൂസിയം കോമ്പൗണ്ടിലായിരുന്നു.

അങ്ങനെ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം കംപൈൻ സ്റ്റഡിയും സ്റ്റ്രാറ്റജിക് പ്ലാനിങ്ങുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചപ്പോൾ എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സുഹൃത്ത് തൃശ്ശൂർക്കാരൻ നിരഞ്ജന്‌ ഒരു പ്രശ്നം. അവന്റെ കോളേജ് ഐഡി കാർഡ് കാണാനില്ല.കോളേജിൽ നിന്നും വന്നപ്പോൾ കൊണ്ടു വന്നിരുന്നതായി അവനുറപ്പുണ്ട്. മ്യൂസിയം കോമ്പൗണ്ടിലെവിടെയോ വീണുപോയതാവനാണ്‌ വഴി. കോളേജ് ഐഡി കാർഡില്ലാതെ ടെസ്റ്റ് എഴുതാൻ പറ്റില്ലെന്ന പൂർണ്ണബോധ്യമുള്ളതിനാൽ, ഞങ്ങൾ രണ്ടും മ്യൂസിയം വളപ്പിലോട്ടു തിരിച്ചു.

അപ്പോഴേക്കും ഇരുട്ട് പരന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.ഞങ്ങളിരുന്ന ബെഞ്ചിനും അതിനു ചുറ്റുമൊക്കെ നടന്നു നോക്കി. ഐഡി കാർഡിന്റെ പോടി പോലുമില്ല. ഇനി അടുത്തുള്ള കുറ്റിക്കാട്ടിലേക്കു വല്ലതും തെറിച്ചു പോയിക്കാണുമോ എന്നു സംശയിച്ച് അവിടെ തിരഞ്ഞുതുടങ്ങി.പൊന്തകളുടെ മറവിൽ ഒന്നും കാണാൻ വയ്യ.കൈകൾ കൊണ്ട് പരതുക മാത്രമേ ഉള്ളൂ വഴി .അങ്ങനെ വിഷമിച്ചിരിക്കവേ ആണ്‌ ആകാശത്തു നിന്നും ദിവ്യജ്യോതി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട പോലെ ശക്തമായ ഒരു വെളിച്ചം ആ കുറ്റിക്കാട്ടിലോട്ടു വീഴുന്നത്.

ദിവ്യജ്യോതിയുടെ ഉറവിടം കണ്ടുപിടിച്ചു. രണ്ടു പോലീസുകാർ റ്റോർച്ച് ലൈറ്റും പിടിച്ചു നില്കുകയാണ്‌. പോലീസിന്റെ തക്കസമയത്തുള്ള വരവിലും ഐഡി കാർഡ് കണ്ടുപിടിക്കാൻ ടോർച്ചുലൈറ്റ് അടിച്ചുതരാൻ തോന്നിയ സഹായമനസ്കതയിലും പുളകം കൊണ്ട് ,  മുഖമുയർത്തി താങ്ക് യൂ സർ എന്നു പറഞ്ഞു.


അതിനു മറുപടിയായി ഞങ്ങളെ എതിരേറ്റതു മണിപ്രവാളത്തിലുള്ള ഒരു കാവ്യശകലമാണ്‌. ഭാ..$#^%#$^@&^# കുറ്റിക്കാട്ടിൽ ഇരുട്ടത്തു എന്താടാ %#$&^#% ളേ പരിപാടി ?

ഓർമ്മയുടെ മങ്ങിയ ഫ്രെയിമിലെ അടുത്ത ചിത്രത്തിൽ ഞങ്ങൾ മ്യൂസിയം പോലീസ്‌ സ്റ്റേഷനിലെ ലോക്കപ്പിലാണ്‌.സിഐ വരുന്നതും കാത്ത്‌. ഞങ്ങളുടെ പേരിലുള്ള കേസ് അതിനകം ലളിതമായ ഭാഷയിൽ വിവരിച്ചുതന്നിരുന്നു. പൊതുസ്ഥലത്തെ പ്രകൃതിവിരുദ്ധ അനാ...ആ..അതുതന്നെ !!

സിഐ വന്നപാടെ ഞങ്ങളെ വിളിപ്പിച്ചു. ഞങ്ങൾ ഓടിച്ചെന്ന്‌ ഒന്നാം ക്ളസ്സിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയതു മുതൽ പത്താം ക്ളാസ്സ്‌ പരീക്ഷ പാസ്സായതും കോളേജിൽ ചേർന്നതുമുൾപ്പടെ ഉള്ള എല്ലാ വിശേഷങ്ങളും ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ പറഞ്ഞു തീർത്തു.നാളെ എറണാകുളത്ത് ഇന്റർവ്യൂ ഉണ്ടെന്നും പോകാൻ അനുവദിക്കണമെന്നും അപേക്ഷിച്ചു. ഞങ്ങൾ “അത്തര”ക്കാരല്ലെന്നും എൻജിനീയറിങ്ങ്‌ വിദ്യാർത്ഥികളാണെന്നും അറിയിച്ചു.

“അല്ലേലും ഈ പണിക്കിറങ്ങുന്നവന്മാരൊക്കെ ലാ കോളേജിലെയും എൻജിനീയറിങ്ങ്‌ കോളേജിലെയും പിള്ളേരായിരിക്കും. അവന്മാർക്കാ ഒരിതു കൂടുതൽ” . സിഐ ഈ മേഖലയിലെ തന്റെ അനുഭവജ്ഞാനം വെളിപ്പെടുത്തി.

അല്പം കഴിഞ്ഞ് കുറച്ച് കനിവ്‌ തോന്നിയിട്ടാകണം സിഐ മറ്റൊരോഫർ മുന്നോട്ടു വച്ചു. “ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്‌, ഞാൻ എന്തായലും കേസൊന്നുമെടുത്തിട്ടില്ല. വീട്ടിൽ
നിന്നാരെയെങ്കിലും വിളിച്ചു ഒരെഴുത്തെഴുതി വച്ചിട്ടു പോയ്ക്കൊളൂ”

അടിവയറ്റിൽ നിന്നും തലയോട്ടിയിലേക്ക്‌ ഒരു ഇടിമിന്നൽ പാഞ്ഞു പോയി. ...വീട്ടിൽ നിന്നാരെ
ങ്കിലും ...എഴുത്ത്‌...

വല്ല അടിപിടിയോ കത്തിക്കുത്തോ എന്തിനൊരു കൊലപാതകശ്രമമാണെങ്കിൽ പോലും പറഞ്ഞു നിൽക്കാം
..ഒരു ദുർബലനിമിഷത്തിൽ പറ്റിയതാണെന്നോ മറ്റോ..ഇങ്ങനെ ഒരു കേസിലകത്തായി, ജാമ്യമെടുക്കാൻ വരണമെന്ന്‌ വിളിച്ചു പറഞ്ഞാലുള്ള പ്രതികരണമെന്തായിരിക്കും ?

“ഇതിനാണോടാ കൂട്ടുകാരനാണെന്നും പറഞ്ഞു ഒരോരുത്തനെയൊക്കെ വീട്ടിൽ കേറ്റി താമസിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നേ”

“അതും പോരാഞ്ഞിട്ടു പബ്ളിക്‌ പ്ളേയ്സിൽ പരസ്യമായി...ച്‌..ഛേ..”

ലോക്കപ്പ്‌ ആത്മഹത്യകളുടെ മനശ്ശാസ്ത്രം വളരെ ലളിതമായി എനിക്കു മനസ്സിലായി..


എത്ര മണിക്കൂറുകൾ അവിടെ അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു എന്നെനിക്കോർമ്മയില്ല.സ്റ്റേഷനകത്തുള്ള ഞങ്ങളുടെ ബോഡി ലാംഗ്വേജിൽ "കമിതാക്കളുടെ" ലക്ഷണമൊന്നും കാണാത്തതു കൊണ്ടായിരിക്കും അവസാനം സിഐ ഞങ്ങളെ ഇറക്കി വിട്ടു.

സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സു തിരയടങ്ങിയ കടൽ പോലെ ശാന്തമായിരുന്നു.മ്യൂസിയത്തിലെവിടെയോ ഇരുട്ടിൽ ഉടമസ്ഥനെക്കാത്ത്‌ അനാഥനായിക്കിടക്കുന്ന ഐഡി കാർഡോ നാളെ എറണാകുളത്തു നടക്കനിരിക്കുന്ന ഇന്റെർവ്യൂവോ ഒന്നും മനസ്സിലൂണ്ടായിരുന്നില്ല. ആകെ മനസ്സിലൂണ്ടായിരുന്നതു നാളെ ഈ കഥകൾ കേട്ടു പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന കോളേജിലെ നൂറുകണക്കിനു വിദ്യാർത്ഥികളുടെ മുഖം, നാളെ മുതൽ തുല്യം ചാർത്തികിട്ടാൻ പോകുന്ന പുതിയ അപരനാമം, വടക്കൻ പാട്ടിലെന്ന പോലെ ജൂനിയർ പാണന്മാർ ബാച്ചുകളോളം പാടി നടക്കാൻ പോകുന്ന വീരഗാഥകൾ.

“ഓ നമ്മുടെ കോളേജിൽ ഇതു വലിയ കാര്യമൊന്നുമല്ല, നമ്മുടെ സീനിയെർസിനെ ഈ പരിപാടിക്ക് ”പലതവണ“ പോലീസ്‌ പൊക്കിയിട്ടുള്ളതല്ലേ !”

ഇല്ല ! ഇത്തരം ഒരു നാറിയ കഥയിലെ നായകനും “നായിക”യുമാവാൻ വയ്യ. ആ സംഭവം അവിടെ വച്ചു ഓൺ ദി സ്പോട്ടിൽ കുഴിച്ചു മൂടാൻ മ്യൂസിയം പോലീസ് സ്റ്റേഷനെ സാക്ഷി നിർത്തി ഞങ്ങൾ ദൃഢപ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു.


ആ പ്രതിജ്ഞ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അക്ഷരം പ്രതി പാലിച്ചു.

ഇതാ ഈ നിമിഷം വരെ !!!!!!